کافه تیتر

<$BlogDateHeaderDate$>

<$BlogItemTitle$>

<$BlogItemBody$>

Posted by <$BlogItemAuthorNickname$> on <$BlogDateHeaderDate$> at <$BlogItemDateTime$> | Permalink | Comments | links to this post <$BlogItemControl$>

<$BlogCommentBody$>

Posted by <$BlogCommentAuthor$> | <$BlogCommentDateTime$> <$BlogCommentDeleteIcon$>

<$BlogItemCreate$>

Links to this post

<$BlogBacklinkControl$> <$BlogBacklinkTitle$> <$BlogBacklinkDeleteIcon$>: <$BlogBacklinkSnippet$>
posted by <$BlogBacklinkAuthor$> @ <$BlogBacklinkDateTime$>

<$BlogItemBacklinkCreate$>

Search

Last posts

Archives

Links

با خومان و جهان روراست باشیم

2011-11-05T15:04:00.010+03:30

این که باید برای پیشبرد جنبش سبز روی کمک بین‌المللی حساب کرد یا نه، چند وقتی است در شبکه‌های اجتماعی و محافل کوچک‌تر مطرح است. عده‌ای به محض این که این سئوال مطرح می‌شود می‌گویند نه ما هیچ کمکی نمی‌خواهیم و خودمان بلدیم «جنبشمان» را چگونه به سرانجام برسانیم. برای حسن ختام هم این جمله را چاشنی حرفشان می‌کنند که «ما را به خیر تو (جامعه جهانی/ غرب؟) امیدی نیست، شر مرسان.»

عده‌ای دیگر اما با حاشیه‌روی و هزار صغرا کبرا چیدن بالاخره یک جوری می‌گویند باید از غرب کمک گرفت. استدلال هم می‌آورند که «همه مبارزان گرفته‌اند. آقای خمینی و سایر انقلابیون ایران هم قبل از سال ۵۷ با رضا و رغبت از غرب کمک گرفتند و اصلا اگر این کمک‌ها نبود انقلاب پیروز نمی‌شد» و الخ.

با آنها که مخالف کمک‌ بین‌المللی هستند، کاری ندارم. روی سخن با آنهایی است که به هر صورتی دل به دریا می‌زنند و می‌گویند کمک می‌خواهیم؛ چرا که خواسته‌ها مشخص نیست. یعنی جنس و حدود و ثغور این کمک‌ها روشن نیست.

آیا ما می‌خواهیم جامعه بین‌المللی با حمایت مالی از رسانه‌های معترض از جنبش سبز حمایت کند و مثلا یک تلویزیون راه بیندازیم؟ الجزیره فارسی می‌خواهیم؟ می‌خواهیم بودجه در اختیار فعالان سیاسی، رسانه‌ای و حقوق بشر قرار گیرد تا بتوانند تمام نیرویشان را بر مسائل ایران متمرکز کنند؟ می‌خواهیم شمار جوایز بین‌المللی به فعالان ایرانی افزایش یابد؟ برای رفع فیلترینگ در ایران اقدامی اساسی انجام شود؟ اجازه اقامت فعالان در کشورهای امن تسریع و تسهیل شود؟ فشارهای سیاسی بر ایران افزایش یابد؟ تحریم‌ها تشدید شود (تازه در این مورد خاص باید ببینیم حاضر به پذیرش تبعاتش برای مردم ایران هستیم یا نه؟) و ...؟

خلاصه این که با بیان یک جمله کلی که «برای ادامه فعالیت باید واقع‌گرا بود و ما در دهکده جهانی زندگی می‌کنیم و همه باید به هم کمک کنیم»، چیزی مشخص نمی‌شود. به نظرم آنها که موافق همکاری مستقیم و غیرمستقیم جامعه بین‌الملل هستند باید به طور شفاف خواسته‌های احتمالی و حوزه‌هایی که می‌توان در آنها این همکاری‌های دو جانبه یا چندجانبه را داشت مطرح کنند و به بحث بگذارند تا بتوان به توافقی حداقلی دست یافت.

جامعه جهانی آنقدرها به ما زمان نمی‌دهد. وقت تنگ است. یک جایی باید تعارفات را کنار گذاشت و با زبانی جهانی و شفاف (بدون نیاز به رمزگشایی) خواسته‌ها را مطرح کرد، وگرنه این فرصت هم از دست خواهد رفت.

<$BlogPageTitle$> <$BlogMetaData$>

<$BlogDateHeaderDate$>

<$BlogItemTitle$>

<$BlogItemBody$>

Posted by <$BlogItemAuthorNickname$> on <$BlogDateHeaderDate$> at <$BlogItemDateTime$> | Permalink | Comments | links to this post <$BlogItemControl$>

<$BlogCommentBody$>

Posted by <$BlogCommentAuthor$> | <$BlogCommentDateTime$> <$BlogCommentDeleteIcon$>

<$BlogItemCreate$>

Links to this post

<$BlogBacklinkControl$> <$BlogBacklinkTitle$> <$BlogBacklinkDeleteIcon$>: <$BlogBacklinkSnippet$>
posted by <$BlogBacklinkAuthor$> @ <$BlogBacklinkDateTime$>

<$BlogItemBacklinkCreate$>

Search

Last posts

Archives

Links

وقتش همین حالاست

2011-09-18T00:38:00.000+04:30

فارغ از نحوه اطلاع‌رسانی سمیه توحیدلو درباره اجرای ۵۰ ضربه شلاق که منجر به واکنش‌های متفاوتی شد، آنچه از نظر من مهم‌تر است، سئوالاتی است که گروهی بعد از انتشار خبر مطرح کردند. اینکه چه فرقی هست بین یک زن محجبه مسلمان و افرادی که به خاطر رابطه «نامشروع» و یا باده‌نوشی شلاق می‌خورند؟ و یا اینکه نظر خود این بانوی مسلمان و سایر دینداران درباره صدور حکم تازیانه برای کسانی که نمی‌خواهند مومن و مسلمان باشند چیست؟

تا جایی که من یادم می‌آید سئوالاتی از این دست قبل از انتخابات و جنبش سبز به این صراحت پرسیده نمی‌شدند. اما حالا پیامد هر اتفاقی، سئوالاتی مطرح می‌شود که نمی‌توان از پاسخ دادن به آن‌ها طفره رفت.

مثلا سال‌ها بود که کسی درباره قربانیان دهه ۶۰ حرفی نمی‌زد و پیگیری این مسئله محدود بود به خانواده‌های کشته‌شدگان. اما بعد از انتخابات، حتی رهبران جنبش هم برای موضع‌گیری درباره وقایع آن سال‌ها تحت فشار قرار گرفتند.

چه ما خوشمان بیاید و چه نه، سئوالاتی از این دست در ذهن عده‌ای وجود دارد؛ عده‌ای خیلی بیشتر از آنهایی که در فضای مجازی می‌نویسند.

به سئوالات اساسی باید پاسخ‌های اساسی داد. من فکر می‌کنم دیگر توافق جمعی بر سر «وقتش نیست» و «مصلحت نیست» از میان رفته است.

این را از آن رو می‌نویسم که می‌بینم افرادی شجاعانه این نوع سئوال‌ها را مطرح می‌کنند و سرسختانه هم بدنبال پاسخ هستند.

<$BlogPageTitle$> <$BlogMetaData$>

<$BlogDateHeaderDate$>

<$BlogItemTitle$>

<$BlogItemBody$>

Posted by <$BlogItemAuthorNickname$> on <$BlogDateHeaderDate$> at <$BlogItemDateTime$> | Permalink | Comments | links to this post <$BlogItemControl$>

<$BlogCommentBody$>

Posted by <$BlogCommentAuthor$> | <$BlogCommentDateTime$> <$BlogCommentDeleteIcon$>

<$BlogItemCreate$>

Links to this post

<$BlogBacklinkControl$> <$BlogBacklinkTitle$> <$BlogBacklinkDeleteIcon$>: <$BlogBacklinkSnippet$>
posted by <$BlogBacklinkAuthor$> @ <$BlogBacklinkDateTime$>

<$BlogItemBacklinkCreate$>

Search

Last posts

Archives

Links

کیهان و زنان

2010-09-07T14:22:00.000+04:30

روزنامه کیهان در روزهای اخیر به بهانه مخالفت برخی شخصیت‌های خارجی با اعدام سکینه محمدی، همه اتهام‌های اخلاقی را که به خاطر برخی محذوریت‌های عرفی نتوانسته آشکارا به فعالان زن ایرانی نسبت دهد، نثار کارلا برونی بانوی نخست فرانسه، سیلویو برلوسکونی نخست وزیر ایتالیا و برخی وزرای زن کابینه وی کرده است.

جالب این که برلوسکونی هم به واسطه ارتباط با زنان، از سوی کیهان مورد اتهام قرار گرفته است. گویی کیهان فراموش کرده گروهی در مجلس تلاش می‌کنند ازدواج مجدد مرد بدون رضایت همسر را قانونی کنند و «آقا» هم در این باره فتوا داده است، که می‌نویسد برلوسکونی « نوعی حرمسرای دموکراتیک وسط کابینه ایتالیا دست و پا کرده است.»

این روزنامه افراد مخالف سنگسار و اعدام سکینه محمدی را «فاحشه»، «سردسته مافیا و فاسدالاخلاق»، «بیمار جنسی»، «رقاصه مبتذل»، «عناصر بدنام» و دارای «اختلالات حاد اخلاقی» می‌نامد، تا داخلی‌ها حواسشان را جمع کنند و بدانند که اگر بخواهند از یک «خیانتکار» حمایت کنند و با اعدامش مخالفت، فرقی با «عناصر بدنام» خارجی که مصادیقش هم عنوان شده ندارند.

اصرار تفکر حاکم بر این رسانه به این که سکینه زنی «خیانتکار» بوده و تنها زنانی «معلوم‌الحال» مدافع وی هستند و مخالف اعدامش، بخشی از جامعه ایران را مخاطب قرار داده که مهم‌ترین سرمایه‌ زن خوب را عفت و آبرو می‌دانند؛ کیهان به در می‌زند که دیوار بشنود.

تحریک و تهدید خانواده‌های ایرانی که مدرن‌ترینشان هم در مورد ناموس شوخی ندارند، روشی است که بخش افراطی نظام که کیهان آئینه آن است در بزنگاه‌هایی که زنان به طور جدی حقوق و آزادی‌هایشان را طلب می‌کنند و یا به نحوی در عرصه‌ای حساس مطرح می‌شوند، اتخاذ می‌کند.

تهدید این است: می‌خواهید به طور جدی فعالیت کنید؟ دیده شوید؟ حق و حقوقتان را می‌خواهید؟ بسیار خب، اما ما هم بیکار نمی‌نشینیم و از هر فرصتی برای انگ زدن به شما استفاده می‌کنیم. این گوی و این میدان. منتهی حساب همه چیز را بکنید.

ما همسر رئیس جمهوری و وزیر و وکیل خارجی را بی‌اعتنا به همه آداب دیپلماتیک، «فاحشه» می‌نامیم و ککمان هم نمی‌گزد. به هیچ کس هم قرار نیست پاسخ دهیم که حد و مرزی برای خودمان قائل شویم. هر روز هم جلوتر می‌آئیم و به فهرست «فواحش» بین‌المللی می‌افزائیم، شما که جای خود دارید.

با این اوصاف، موافق نیستید که فعالان زن در ایران دل شیر دارند که هم با قوانین مردسالار مبارزه می‌کنند و هم یاوه‌هایی که در قالب روزنامه‌ها و سخنرانی‌ها مطرح می‌شود را تاب می‌آورند؟

<$BlogPageTitle$> <$BlogMetaData$>

<$BlogDateHeaderDate$>

<$BlogItemTitle$>

<$BlogItemBody$>

Posted by <$BlogItemAuthorNickname$> on <$BlogDateHeaderDate$> at <$BlogItemDateTime$> | Permalink | Comments | links to this post <$BlogItemControl$>

<$BlogCommentBody$>

Posted by <$BlogCommentAuthor$> | <$BlogCommentDateTime$> <$BlogCommentDeleteIcon$>

<$BlogItemCreate$>

Links to this post

<$BlogBacklinkControl$> <$BlogBacklinkTitle$> <$BlogBacklinkDeleteIcon$>: <$BlogBacklinkSnippet$>
posted by <$BlogBacklinkAuthor$> @ <$BlogBacklinkDateTime$>

<$BlogItemBacklinkCreate$>

Search

Last posts

Archives

Links

چرا از رادیو زمانه استعفا کردیم؟

2010-06-07T19:11:00.009+04:30

بهنام و من، امروز بعد از سه سال از بخش خبر رادیو زمانه استعفا کردیم. من در این بخش از زمانه در همه سطوح کار کرده‌ام. به عنوان خبرنگار ساده و مترجم تا ادیتور خبر. کار در زمانه یکی از درخشان‌ترین دوره‌‌های حرفه‌ای من و بهنام بود. به خصوص از پس از انتخابات ریاست جمهوری که توانستیم در حد خودمان، اخبار جنبش سبز را در این رسانه منعکس کنیم و تا اندازه‌ای سهم کوچکی در اطلاع‌رسانی درباره حوادث این دوران داشته باشیم.

اما آنچه ما را واداشت تا از زمانه کناره‌گیری کنیم، برخوردهای غیرحرفه‌ای و غیرمسئولانه فردی است که به ناحق «سردبیری» این رسانه را به چنگ آورده است.

این فرد متاسفانه نه تنها فاقد ابتدایی‌ترین توانایی‌هایی است که یک سردبیر باید دارا باشد، بلکه به لحاظ فردی نیز فاقد تعادل در تصمیم‌گیری است و مثل رئیس دولت دهم، مدام دروغ می‌گوید و فرافکنی می‌کند.

بخش خبر زمانه یکی از بخش‌هایی بود که با مقاومت‌های بسیار از گزند ایده‌های غیرکارشناسانه وی به دور مانده بود، اما من و بهنام دیگر از این جنگیدن مدام خسته شدیم و این بخش را به او وانهادیم تا نیروهایی که از نظر او «حرفه‌ای» هستند و از نظر ما الفبای خبرنویسی را هم نمی‌دانند، در این بخش به کار بگمارد.

سردبیر رادیو زمانه همانطور که خودش به راحتی و با کودتا به این جایگاه رسیده، فکر می‌کند هر کسی می‌توانند در بخش مهمی مثل خبر کار کنند. او که اصلا حوزه رسانه و حتی فضای سیاسی داخل ایران را نمی‌شناسد و سابقه فعالیت رسانه‌ای نیز ندارد، ضعف و ناکارآمدی خود را با به کار گرفتن اکتیویست‌های پناهنده‌ای که دچار مشکلات مالی هستند و به پول نیاز دارند، جبران می‌کند؛ نقض مستقیم حقوق بشر در رسانه مدعی حقوق بشر، رسانه‌ای که بودجه‌اش به نام آزادی بیان و حقوق بشر تامین می‌شود.

این فرد حتی با استفاده از همجنس‌گراها در ترکیه و پرداخت پولی ناچیز به آنها، سایت زمانه را اداره می‌کند. پولی که هم برای افراد نیازمند به آن، قوتی لایموت فراهم می‌آورد و هم این فرد بی‌کفایت را از گزند فشارهایی که وزارت خارجه هلند به علت موضوع تامین بودجه‌ به این رسانه وارد می‌کند، دور نگه می‌دارد.

مدیر رادیو زمانه که خانمی خارجی است و فارسی نمی‌داند و متوجه نیست که در این رسانه چه می‌گذرد و چقدر افت کرده است و مسئولان وزارت خارجه هم تنها به میزان بودجه زمانه فکر می‌کنند. پس حالا که نظارتی نیست، چه بهتر که زمانه از نیروهای قدیمی و حرفه‌ای خالی شود و به جای آنها نیروهایی بر سر کار بیایند که فکر کنند «سردبیر» تقلبی زمانه، واقعا سردبیر است و به او و ایده‌هایی که هر کسی که چند روز هم در رسانه کار کرده باشد، از شنیدن آنها خنده‌اش می‌گیرد، چشم بگویند.

متاسفانه برد رادیو زمانه (شورای سیاست‌گذاری) هم به جای بازخواست این فرد و هشدار جدی به او درباره کارش و حتی تهدید به اخراج، وی را به کلاس‌های آموزشی می‌فرستد. سردبیر رادیو زمانه باشی و تازه آموزش ببینی!

قصد نوشتن جزئیات ناتوانی‌ها و اشتباهات فاحش وی را ندارم، چرا که هم مثنوی هفتاد من کاغذ است و هم نمی‌خواهم بیان این جزئیات، استعفای من و بهنام را شخصی جلوه دهد.

اما مسئولان پرس ناو و برد زمانه، باید به این مسئله به طور جدی پاسخ دهند که وقتی مردم ایران برای مبارزه با دروغ، سینه جلوی گلوله سپر می‌کنند، چطور آنها فردی را که نماد عینی ناکارآمدی و دروغ‌گویی است، بر سر کار نگه داشته‌اند؟ آقایان برد زمانه، می‌دانید از زمان مسئولیت «سردبیر محترم»، تاکنون چند نفر از نیروهای حرفه‌ای از این رسانه اخراج شده‌اند و یا شرایطی برایشان فراهم شده که رفتن را بر ماندن ترجیح داده‌اند؟

در شرایطی که رسانه‌های داخل ایران با مشکل سانسور فراوان مواجه هستند، خبرنگاران یا آواره‌اند یا گوشه زندان و یا از بیم دستگیری سکوت اختیار کرده‌اند، شما چه زمانی می‌خواهید مشکلات زمانه را سامان دهید تا روزنامه‌نگاران حرفه‌ای، در آرامش و به صورتی شایسته، مسائل ایران را پوشش دهند؟‌ حل کردن مسائل زمانه که با تعویض این فرد بی‌کفایت رفع می‌شود، چقدر باید زمان ببرید؟

شما اگر هم دستی در رسانه نداشته باشید، بالاخره می‌توانید از چهار نفر که در این عرصه فعالیت می‌کنند بخواهید رادیو زمانه را به لحاظ نیروی انسانی و محتوایی ارزیابی کنند. زمانه دارد از دست می‌رود، از دست رفته است، چه اتفاقی باید بیفتد تا شما به خود بیایید و اقدامی جدی انجام دهید؟

چند نفر دیگر باید از زمانه اخراج شوند؟ چند نفر دیگر باید از زمانه کناره‌گیری کنند؟ چه اندازه دیگر باید این رسانه بدنام شود تا شما متوجه شوید مسئله خیلی جدی تر از آنی است که فکر می‌کنید؟ آیا باید همه مسائل زمانه را رسانه‌ای کرد؟ با همه جزئیات؟

زمانه ملک طلق کسی نیست که در چند صباح مسئولیتش هر طور خواست با آن رفتار کند، زمانه متعلق به همه مخاطبان و همینطور وام‌دار کسانی است که سال‌ها در این رسانه و برای این رسانه زحمت کشیدند. روزی زمانه پر بود از نام‌های بزرگ، مطالب جذاب و بکر و حالا....

به هر حال به عنوان خبرنگاری که کودتای ۲۲ خرداد از ایران آواره‌اش کرد، وظیفه داشتم درباره وضعیت نامناسب حرفه‌ای «سردبیر» زمانه اینجا روشنگری کنم. این ادامه همان رسالت خبرنگاری است. حالا دیگر برد زمانه و مسئولان پرس ناو باید به خود بیایند و رفع مشکل کنند. سکوت ۹ ما‌هه‌ام هم علاوه بر تلاش برای اصلاح، به خاطر همزمان شدن زمان کودتای «سردبیری» در زمانه با آوارگی ما بود.

لازم می‌دانم از مهدی جامی که پس از پلمب کافه تیتر با پیوستن ما به زمانه موافقت کرد و در این سال‌ها به لحاظ حرفه‌ای و شخصی، لطف‌های بزرگی در حق ما کرد و همینطور از حسین علوی که هم برایمان پدری کرد و هم با اعتمادی که به طور ویژه به من داشت، فضای مناسبی در زمانه برایم فراهم آورد، به نیکی یاد کنم. برای همکاران قدیمی باقی‌مانده در زمانه هم آرزوی صبر دارم.

۱۷ خرداد۸۹

توضیح:
اشاره من به همکاری همجنس‌گراها با رادیو زمانه به معنای نادیده انگاشتن فردیت و توانمندی آنها نبوده و نیست.

به نظر می‌رسد آنچه درباره همجنس‌گراها به عنوان افرادی که جامعه ما، آنها را از خانه و کاشانه‌شان آواره کرده و «سردبیر محترم» از موقعیت بغرنج برخی از آنها برای تثبیت موقعیت خود سود می‌برد نوشته‌‌ام، باعث سوءتفاهم شده است.

برخوردی که «سردبیر محترم» با همجنس‌گراها در مناسبات کاری دارد، آن سوی برخوردی است که جامعه ایرانی با آنها داشته و دارد که محل اعتراض است.

ما سال‌ها در بخش خبر رادیو زمانه تلاش کردیم تا صدای همه اقلیت‌های مذهبی، قومی و جنسی و نقض حقوق اولیه آنها را به گوش همه برسانیم. آنچه در نوشته بالا آمده هم اعتراض به نقض حقوق اولیه آنها به طریقی دیگر بود.

بنابراین این توضیح را در اینجا می‌آورم که حاشیه‌سازان هم به جای فرافکنی و پوشاندن ناکارآمدی‌ها، به مشکلات اصلی پاسخ دهند.

<$BlogPageTitle$> <$BlogMetaData$>

<$BlogDateHeaderDate$>

<$BlogItemTitle$>

<$BlogItemBody$>

Posted by <$BlogItemAuthorNickname$> on <$BlogDateHeaderDate$> at <$BlogItemDateTime$> | Permalink | Comments | links to this post <$BlogItemControl$>

<$BlogCommentBody$>

Posted by <$BlogCommentAuthor$> | <$BlogCommentDateTime$> <$BlogCommentDeleteIcon$>

<$BlogItemCreate$>

Links to this post

<$BlogBacklinkControl$> <$BlogBacklinkTitle$> <$BlogBacklinkDeleteIcon$>: <$BlogBacklinkSnippet$>
posted by <$BlogBacklinkAuthor$> @ <$BlogBacklinkDateTime$>

<$BlogItemBacklinkCreate$>

Search

Last posts

Archives

Links

راستی‌آزمایی تاثیر زنا در وقوع زلزله

2010-04-23T16:39:00.001+04:30

خبر تصمیم هزاران زن برای ایجاد (Boobquake)، در واکنش به سخنان امام جمعه موقت تهران درباره رابطه زنا و زلزله، آن قدر جذاب هست که من را هم که در وبلاگ‌نویسی تنبلی می‌کنم، به وجد بیاورد تا چند خطی درباره‌اش بنویسم.

آن چه در این اتفاق برای من جذاب است، به چالش کشیده شدن رسوباتی است که با وجود تلاش‌ها و گاهی ادعاهایمان برای فرار از آنها، کماکان در بزنگاه‌ها خود را نشان می‌دهد.

در اطراف ما افرادی هستند که همه روزهای سال را همه کار می‌کنند، اما تاسوعا عاشورا و سه روز ضربت تا شهادت امام علی را مثل یک مسلمان واقعی، دست از پا خطا نمی‌کنند. چرا که می‌ترسند انجام برخی اعمال و رفتار که از نظر آنها گناه محسوب می‌شود، در این روزها بلایی سرشان بیاورد.

غرض به سخره گرفتن این افراد نیست، اگرچه معتقدم آنها که تکلیف‌شان را با دین و حتی خرافه روشن کرده‌اند، هم قابل احترام‌ترند و هم راحت‌تر زندگی می‌کنند، اما می‌خواهم بگویم این ماندگاری و تداوم باور خرافات، علل قدرتمندی دارد و تنها در شرایطی که قرار است برای امتحان درستی یا نادرستی آنها اقدام عملی ‌‌صورت گیرد، عمق و استحکام‌شان مشخص می‌شود.

اگر چه بسیاری از ما به جای یافتن علل حوادث طبیعی، مثل اجداد غارنشینمان، به تخیلمان پناه می‌بریم و احتمال می‌دهیم که ممکن است به واسطه عملی انسانی، گسل‌ها فعال شده و زمین زیر و رو شود، اما زنا به عنوان عامل وقوع زلزله، برای شماری از مردم جهان آن‌قدر پرت است که تصمیم گرفته‌اند دست به آزمایش بزنند. حالا که دیگران، چنین جسارتی کرده‌اند و تبعاتش هم دامن خودشان را خواهد گرفت، ما دست‌کم می‌توانیم منتظر عمل و نتیجه عمل آنها بمانیم و دست از منفی‌بافی برداریم.

شناسایی خرافه‌ها، تبارشناسی آنها و یافتن راز ماندگاری‌شان دارای اهمیت بسیاری است। اگر بتوانیم تکلیف‌مان را با خرافاتی که بیشتر از باورهای دینی در ما نهادینه شده‌اند و قدرت دارند، روشن کنیم، شاید بتوانیم دفعه دیگر که صدیقی نامی، گودرز را به شقیقه ربط داد، خودمان برای راستی آزمایی‌اش، اقدام کنیم.

۳ اردیبهشت ۸۹

<$BlogPageTitle$> <$BlogMetaData$>

<$BlogDateHeaderDate$>

<$BlogItemTitle$>

<$BlogItemBody$>

Posted by <$BlogItemAuthorNickname$> on <$BlogDateHeaderDate$> at <$BlogItemDateTime$> | Permalink | Comments | links to this post <$BlogItemControl$>

<$BlogCommentBody$>

Posted by <$BlogCommentAuthor$> | <$BlogCommentDateTime$> <$BlogCommentDeleteIcon$>

<$BlogItemCreate$>

Links to this post

<$BlogBacklinkControl$> <$BlogBacklinkTitle$> <$BlogBacklinkDeleteIcon$>: <$BlogBacklinkSnippet$>
posted by <$BlogBacklinkAuthor$> @ <$BlogBacklinkDateTime$>

<$BlogItemBacklinkCreate$>

Search

Last posts

Archives

Links

قرار نیست تا ابد اوضاع تغییر نکند

2010-03-12T16:03:00.005+03:30

فکر می‌کنم آدم بالاخره یک جایی باید دست از «غر زدن و ناله کردن» بردارد. برای هر کدام از ما ممکن است در شرایطی، اتفاقی بیفتد که بدون این که تصمیم گرفته باشیم، «غمگینانه» بنویسیم و حرف بزنیم. کما این که برای خود من بارها این اتفاق افتاده است و بعضی وقت‌ها همین‌جا در این وبلاگ، از غصه‌هایم نوشته‌ام.

اما معتقدم که این حالت باید بعد از مدتی رفع شود، یعنی باید رفعش کنیم. اصلا با این که خودمان را بسپاریم دست غم و غصه‌ها تا ببرندمان به ناکجاآباد موافق نیستم.

این روزها در ملاقات‌های حضوری، چت‌ها و فضاهای مجازی (به ویژه فیس بوک) فضا به طرز غم‌انگیزی غمگنانه است. بله، همه هم حق داریم. یا بیکاریم، یا دوستی و عزیزی از ما در زندان است، یا آواره و دربه دریم یا بی‌پولیم و ....مهم‌تر از همه با دزدیده شدن رای‌مان، آرزوهایمان بر باد رفته است.

اما فکر می‌کنم برای هر کدام از ما وضع می‌توانست خیلی بدتر از این باشد. حتی وقتی با سایر دوستان و همکاران در شرایطی تقریبا مساوی قرار داریم، باز بعضی‌هایمان به هزار و یک دلیل و شاید هم از تنها روی شانس، نسبت به بقیه، در موقعیت بهتری هستیم.

راستش من تنها می‌توانم اندوه آنهایی را در دراز مدت تحمل کنم که عزیزی را از دست داده باشند. مثلا اگر مادر ندا یا سهراب تا آخر عمر غمگین باشند، حق دارند و کسی هم به خودش اجازه نمی‌دهد به آنها بگوید لطفا شاد باشید.

اما در سایر موارد، با وجود تلخی‌ها و دشواری‌هایی که همه به نوعی با آن دست به گریبان بوده و هستیم، همیشه روزنه‌ای برای شاد بودن و فاصله گرفتن از غم و اندوه هست.

این روزنه می‌تواند دیدن تصویر در آغوش گرفتن فرنیک باشد، می‌تواند خنده‌های تاج‌زاده و لبخند فخرالسادات باشد، یک تجربه تازه، شنیدن صدای یک دوست، یاد دادن چیزی به کسی که به آن احتیاج دارد بی‌آن که تو را بشناسد و حتی شادی‌هایی خیلی خیلی کوچک‌تر.

هر کس از من بپرسد حال و روزت چطور است، می‌گویم خوب، خیلی خوب. شرایط را باید پذیرفت. در همیشه روی یک پاشنه نمی‌چرخد. اوضاع می‌توانست بدتر از این باشد، خیلی بدتر. خوشحالم که هر دو سالم هستیم و با هم. وقتی به آنهایی که از هم جدا افتاده‌اند فکر کنیم، این خوشبختی کوچکی نیست.

همیشه آنهایی را در نظر می‌گیرم که از ما مشکلات جدی‌تری دارند. ضمن این که قرار نیست تا ابد اوضاع تغییر نکند.

در حال حاضر، مهم‌تر از همه چیز، زنده نگه داشتن امیدی است که در هر شرایطی در جانمان زبانه می‌کشد. فقط باید خودمان را از شر غم و غصه‌های لعنتی خلاص کنیم.

۲۱اسفند ۸۸

<$BlogPageTitle$> <$BlogMetaData$>

<$BlogDateHeaderDate$>

<$BlogItemTitle$>

<$BlogItemBody$>

Posted by <$BlogItemAuthorNickname$> on <$BlogDateHeaderDate$> at <$BlogItemDateTime$> | Permalink | Comments | links to this post <$BlogItemControl$>

<$BlogCommentBody$>

Posted by <$BlogCommentAuthor$> | <$BlogCommentDateTime$> <$BlogCommentDeleteIcon$>

<$BlogItemCreate$>

Links to this post

<$BlogBacklinkControl$> <$BlogBacklinkTitle$> <$BlogBacklinkDeleteIcon$>: <$BlogBacklinkSnippet$>
posted by <$BlogBacklinkAuthor$> @ <$BlogBacklinkDateTime$>

<$BlogItemBacklinkCreate$>

Search

Last posts

Archives

Links

سوژه خوب، اجرای ضعیف

2010-01-10T21:22:00.001+03:30

دیشب فیلم سنگسار ثریا را دیدم. در یک کلام، افتضاح بود. سوژه به این خوبی، آنقدر بد از آب درآمده بود که بعد از تماشای فیلم، احساس کردم در جاده تهران-اصفهان بودم و اجبارا یکی از فیلم‌هایی که در اتوبوس پخش شده را تماشا کرده‌ام.

ما ایرانی‌ها فکر می‌کنیم همه کاره‌ایم و از پس هر کاری برمی‌آئیم و از این که تنها چیزی بنویسیم یا مثلا ایده‌ای ارائه کنیم و اجرای آن را به دست کسی بسپریم که توان و تخصصش را دارد، فرار می‌کنیم.

توان نویسندگی، روزنامه‌نگاری، تحلیلگری، فیلمسازی، مترجمی، سردبیری، روشنفکری، شاعری و ده‌ها استعداد و مهارت دیگر را در خودمان می‌بینیم و بدتر از همه به این باور هم رسیده‌ایم که درست می‌بینیم. این است که گند می‌زنیم به همه ایده‌های خوب.

خدا نکند دری هم به تخته بخورد و به جایی برسیم که دیگران به هر دلیلی مجبور باشند پی حرفمان بروند. دیگر آنچنان امر برایمان مشتبه می‌شود که تنها با به هم ریختن همه چیز، شاید بتوانیم از این فضا خارج شویم. تازه بعدش هم دائم تقصیر را می‌اندازیم به گردن این و آن که قدر چنین نابغه‌ای را ندانستند و یادمان می‌رود که با این نبوغمان چطور به همه چیز گند زدیم؛ به خودمان، به دیگران و به کار.

داستان سنگسار ثریا که می‌توانست شاید برای اولین بار، فرصت تاثیرگذاری عمیق بر افکار عمومی جهان را داشته باشد، با دیالوگ‌ها و اساسا فیلمنامه سطحی و کارگردانی ضعیف، به یک اثر ضعیف و کم ارزش تبدیل شده است. شاید اگر نویسنده فیلمنامه تنها به نوشتن آن بسنده می‌کرد و یا اصلا طرحی می‌نوشت و بقیه مراحل ساخت فیلم را می‌سپرد دست کسی که تجربه‌اش از او بیشتر است، با تماشای سنگسار ثریا، مخاطبی که من باشم، احساس نمی‌کردم که باز هم شاهد یک گند دیگر بودم.

فکر می‌کنم بهتر باشد برای آزمون و خطا، کارها و حوزه‌های کوچک‌تر را انتخاب کنیم و بعد که کاربلد شدیم، دست به کارهای بزرگ‌تر بزنیم. اگر هم نشدیم، می‌توانیم فقط تماشاگر و یا خواننده باشیم، به نظر من که یکی از بزرگ‌ترین لذت‌هاست.

<$BlogPageTitle$> <$BlogMetaData$>

<$BlogDateHeaderDate$>

<$BlogItemTitle$>

<$BlogItemBody$>

Posted by <$BlogItemAuthorNickname$> on <$BlogDateHeaderDate$> at <$BlogItemDateTime$> | Permalink | Comments | links to this post <$BlogItemControl$>

<$BlogCommentBody$>

Posted by <$BlogCommentAuthor$> | <$BlogCommentDateTime$> <$BlogCommentDeleteIcon$>

<$BlogItemCreate$>

Links to this post

<$BlogBacklinkControl$> <$BlogBacklinkTitle$> <$BlogBacklinkDeleteIcon$>: <$BlogBacklinkSnippet$>
posted by <$BlogBacklinkAuthor$> @ <$BlogBacklinkDateTime$>

<$BlogItemBacklinkCreate$>

Search

Last posts

Archives

Links

سرنوشت تلخ کردان

2009-11-22T20:23:00.000+03:30

علی کردان درگذشت. احساس خاصی نسبت به درگذشت وی ندارم. البته خوشحال هم نیستم. انسانی بود و خانواده‌ای داشت و کسانی که دوستش داشتند. اما خب، راستش مرگش برایم مهم نیست.

آنچه مهم است این که باورم نمی‌شد که به این سادگی، چند وقت بعد از آن افتضاح و جریان استیضاح، خبر مرگش را بشنویم. چقدر راحت می‌توان همه چیز(پست و مقام و آبرو و خانواده و...) را از دست داد و بعد هم از دنیا رفت.

البته فکر نمی‌کنم آقای کردان در آخرین روزهای حیاتش هم از تجربه‌ای که می‌تواند برای همه عبرت باشد، درس گرفته بود، چرا که در اظهاراتی کم‌نظیر، عده‌ای را محکوم کرده بود که در دوران نخست وزیری موسوی با ارز هفت تومانی، به «پولداران نوکیسه» تبدیل شدند. نمی‌دانم این اتفاق افتاده است یا نه. قصد دفاع از موسوی را هم ندارم. اما فکر می‌کنم فردی که با تقلب، در جایگاه استادی قرار گرفته بود و زیر بار اقدام نادرستش هم نمی‌رفت، حق نداشت درباره دیگران در این زمینه‌ها قضاوت کند.

کردان، سرنوشت تلخی داشت. این سرنوشت می‌تواند در کمین خیلی‌ها باشد. او در جایی گفته بود که برای «معامله با خدا» از کسانی که «هجمه‌هایی» علیه وی ترتیب دادند، شکایت نخواهد کرد. این «هجمه‌ها» بعد از مرگ هم دامان کردان را رها نخواهد کرد، گرچه دستش از دنیا کوتاه است و پشت سر مرده هم نباید حرف زد.

امیدوارم با مرگ کردان، خیلی‌ها تکان بخورند. مرگ، فقط مال همسایه نیست.

<$BlogPageTitle$> <$BlogMetaData$>

<$BlogDateHeaderDate$>

<$BlogItemTitle$>

<$BlogItemBody$>

Posted by <$BlogItemAuthorNickname$> on <$BlogDateHeaderDate$> at <$BlogItemDateTime$> | Permalink | Comments | links to this post <$BlogItemControl$>

<$BlogCommentBody$>

Posted by <$BlogCommentAuthor$> | <$BlogCommentDateTime$> <$BlogCommentDeleteIcon$>

<$BlogItemCreate$>

Links to this post

<$BlogBacklinkControl$> <$BlogBacklinkTitle$> <$BlogBacklinkDeleteIcon$>: <$BlogBacklinkSnippet$>
posted by <$BlogBacklinkAuthor$> @ <$BlogBacklinkDateTime$>

<$BlogItemBacklinkCreate$>

Search

Last posts

Archives

Links

به یاد جلال هاشمی

2009-11-17T19:27:00.002+03:30

در خبرها خواندم که سیدجلال فهیم هاشمی مدیر انتشارات روزبهان درگذشته است. دیروز این اتفاق افتاده و من تازه امروز فهمیدم. آقای هاشمی را از طریق عبدالرحیم جعفری مدیر انتشارات امیرکبیر می‌شناسم. مرد محترمی بود. همه آدم‌هایی که از طریق آقای جعفری شناخته‌ام، این‌گونه بوده‌اند؛ درست مثل خودش.

خبر بسیار ناراحت کننده‌ای است، به ویژه که آخرین باری که آقای هاشمی را دیدم، سالم و سر حال بود و مشکلی نداشت.

مجموعه «آتش بدون دود» نادر ابراهیمی را او به من هدیه داد. با جواد ماه‌زاده بودیم. حالا از جواد خبری نیست و آقای هاشمی هم از میان ما رفته است. و من حتی به آن مجموعه هفت جلدی هم دسترسی ندارم.

ای کاش می‌توانستم دست‌کم در مراسم ختمش شرکت کنم. نمی‌دانم چرا باید در این موقعیت، همه آنهایی را که دوست دارم، یک جوری از دست بدهم.

<$BlogPageTitle$> <$BlogMetaData$>

<$BlogDateHeaderDate$>

<$BlogItemTitle$>

<$BlogItemBody$>

Posted by <$BlogItemAuthorNickname$> on <$BlogDateHeaderDate$> at <$BlogItemDateTime$> | Permalink | Comments | links to this post <$BlogItemControl$>

<$BlogCommentBody$>

Posted by <$BlogCommentAuthor$> | <$BlogCommentDateTime$> <$BlogCommentDeleteIcon$>

<$BlogItemCreate$>

Links to this post

<$BlogBacklinkControl$> <$BlogBacklinkTitle$> <$BlogBacklinkDeleteIcon$>: <$BlogBacklinkSnippet$>
posted by <$BlogBacklinkAuthor$> @ <$BlogBacklinkDateTime$>

<$BlogItemBacklinkCreate$>

Search

Last posts

Archives

Links

معیاری برای «سایز شناسی» لاریجانی‌ها

2009-11-15T17:13:00.010+03:30

امروز، تازه‌ترین شاهکار وکیل الدوله‌ها با رای اعتماد به صادق محصولی(مجری کودتا) به عنوان وزیر رفاه، رقم خورد. شاید اگر کوچک‌زاده فرصت برخورد فیزیکی با علی لاریجانی را می‌یافت، محمدجواد لاریجانی، برداشت درستی از «سایز» سیاستمداران در ایران بدست می‌آورد.

<$BlogPageTitle$> <$BlogMetaData$>

<$BlogDateHeaderDate$>

<$BlogItemTitle$>

<$BlogItemBody$>

Posted by <$BlogItemAuthorNickname$> on <$BlogDateHeaderDate$> at <$BlogItemDateTime$> | Permalink | Comments | links to this post <$BlogItemControl$>

<$BlogCommentBody$>

Posted by <$BlogCommentAuthor$> | <$BlogCommentDateTime$> <$BlogCommentDeleteIcon$>

<$BlogItemCreate$>

Links to this post

<$BlogBacklinkControl$> <$BlogBacklinkTitle$> <$BlogBacklinkDeleteIcon$>: <$BlogBacklinkSnippet$>
posted by <$BlogBacklinkAuthor$> @ <$BlogBacklinkDateTime$>

<$BlogItemBacklinkCreate$>

Search

Last posts

Archives

Links

وقتی امپراتورها حرمتشان را نگه می‌دارند

2009-11-14T16:27:00.001+03:30

<$BlogPageTitle$> <$BlogMetaData$>

<$BlogDateHeaderDate$>

<$BlogItemTitle$>

<$BlogItemBody$>

Posted by <$BlogItemAuthorNickname$> on <$BlogDateHeaderDate$> at <$BlogItemDateTime$> | Permalink | Comments | links to this post <$BlogItemControl$>

<$BlogCommentBody$>

Posted by <$BlogCommentAuthor$> | <$BlogCommentDateTime$> <$BlogCommentDeleteIcon$>

<$BlogItemCreate$>

Links to this post

<$BlogBacklinkControl$> <$BlogBacklinkTitle$> <$BlogBacklinkDeleteIcon$>: <$BlogBacklinkSnippet$>
posted by <$BlogBacklinkAuthor$> @ <$BlogBacklinkDateTime$>

<$BlogItemBacklinkCreate$>

Search

Last posts

Archives

Links

۴۸ ساعت خبری

2009-11-12T23:43:00.000+03:30

شب، خبر درگذشت مهدی سحابی را می‌شنوی، بغض می‌کنی و بی‌آن که کتابی از ترجمه‌های او در دسترست باشد، به یاد می‌آوری بخش‌هایی از آنچه با ترجمه او خوانده‌ای و افسوس می‌خوری از این مرگ زودهنگام و ضایعه‌ای که بر ترجمه ادبی ایران وارد شد.

صبح، خبر در آستانه اعدام قرار گرفتن احسان فتاحیان را می‌شنوی و تا شب، سعی می‌کنی به سهم خودت، کاری برای توقف اعدام او انجام دهی.

فردا صبح که بیدار می‌شوی، قبل از آن که کامپیوتر را روشن کنی، می‌دانی تلاش‌ها مثمرثمر نبوده و خبر بدی خواهی خواند. شاکی احسان، بخشش در کارش نیست. بله او به دار آویخته شده است.

عصر، «خواهران بسیجی» تجمع کرده‌اند و با عکس‌هایی که از ندا آقاسلطان در دست دارند، خواستار استرداد آرش حجازی به ایران هستند. او را «قاتل» می‌نامند. یاد نامه آقای حجازی به باراک اوباما می‌افتی و به عکس‌های این جماعتی که تنها فریاد زدن بلد هستند، خیره می‌شوی.

شب، روی همه سایت‌های خبری جهان، خبری می‌آید مبنی بر صدور حکم حبس ابد برای قاتل زن محجبه مصری. به عکس محجبه ندا نگاه می‌کنی که در دستان زنان بسیجی است، به دهان‌هایی که فریاد می‌زنند و مشت‌هایی که گره شده‌اند و به عکس مروه شروینی. آن‌قدر نگاه می‌کنی که دیگر چیزی نمی‌بینی، همه جا تیره و تار شده است.

<$BlogPageTitle$> <$BlogMetaData$>

<$BlogDateHeaderDate$>

<$BlogItemTitle$>

<$BlogItemBody$>

Posted by <$BlogItemAuthorNickname$> on <$BlogDateHeaderDate$> at <$BlogItemDateTime$> | Permalink | Comments | links to this post <$BlogItemControl$>

<$BlogCommentBody$>

Posted by <$BlogCommentAuthor$> | <$BlogCommentDateTime$> <$BlogCommentDeleteIcon$>

<$BlogItemCreate$>

Links to this post

<$BlogBacklinkControl$> <$BlogBacklinkTitle$> <$BlogBacklinkDeleteIcon$>: <$BlogBacklinkSnippet$>
posted by <$BlogBacklinkAuthor$> @ <$BlogBacklinkDateTime$>

<$BlogItemBacklinkCreate$>

Search

Last posts

Archives

Links

نامه آرش حجازی به باراک اوباما

2009-10-26T20:42:00.002+03:30

نامه آرش حجازی(شاهد جان باختن نداآقاسلطان) به باراک اوباما، نامه‌ای زیبا، ساده و حاوی آرزوهای کوچک و بزرگی است که ما ایرانی‌ها نسل‌هاست رویایشان را در ذهن می‌پرورانیم و البته این روزها بیشتر به دستیابی به آنها امیدوار شده‌ایم. متن نامه را که به انگلیسی است اینجا می‌توانید بخوانید. من با خواندنش اشک ریختم، شما می‌توانید منطقی‌تر باشید، اما خواندنش را از دست ندهید.

<$BlogPageTitle$> <$BlogMetaData$>

<$BlogDateHeaderDate$>

<$BlogItemTitle$>

<$BlogItemBody$>

Posted by <$BlogItemAuthorNickname$> on <$BlogDateHeaderDate$> at <$BlogItemDateTime$> | Permalink | Comments | links to this post <$BlogItemControl$>

<$BlogCommentBody$>

Posted by <$BlogCommentAuthor$> | <$BlogCommentDateTime$> <$BlogCommentDeleteIcon$>

<$BlogItemCreate$>

Links to this post

<$BlogBacklinkControl$> <$BlogBacklinkTitle$> <$BlogBacklinkDeleteIcon$>: <$BlogBacklinkSnippet$>
posted by <$BlogBacklinkAuthor$> @ <$BlogBacklinkDateTime$>

<$BlogItemBacklinkCreate$>

Search

Last posts

Archives

Links

هادی حیدری را آزاد کنید

2009-10-24T20:50:00.005+03:30

<$BlogPageTitle$> <$BlogMetaData$>

<$BlogDateHeaderDate$>

<$BlogItemTitle$>

<$BlogItemBody$>

Posted by <$BlogItemAuthorNickname$> on <$BlogDateHeaderDate$> at <$BlogItemDateTime$> | Permalink | Comments | links to this post <$BlogItemControl$>

<$BlogCommentBody$>

Posted by <$BlogCommentAuthor$> | <$BlogCommentDateTime$> <$BlogCommentDeleteIcon$>

<$BlogItemCreate$>

Links to this post

<$BlogBacklinkControl$> <$BlogBacklinkTitle$> <$BlogBacklinkDeleteIcon$>: <$BlogBacklinkSnippet$>
posted by <$BlogBacklinkAuthor$> @ <$BlogBacklinkDateTime$>

<$BlogItemBacklinkCreate$>

Search

Last posts

Archives

Links

خشونت فیزیکی و مجازی

2009-10-24T14:36:00.001+03:30

در راهپیمایی «روز قدس» نزدیک میدان انقلاب، تعدادی از طرفداران احمدی‌نژاد، وحشیانه به معترضان حمله کردند.

من برای نیم ساعت میان آنها بودم. می‌خواستم ببینم بین هواداران احمدی‌نژاد چه می‌گذرد. وقتی سبزها در تقاطع ۱۶ آذر- انقلاب با آنها مواجه شدند بدون خشونت و تنها با فریاد همان شعارهای همیشگی، راهشان را کج کردند و وارد خیابان ۱۲ فروردین شدند. اغلب زنان هوادار دولت، نفرین می‌کردند و با الفاظ زشت، زنان سبز را خطاب قرار می‌دادند. به طوری که چند نفر از مردان بسیجی‌ به آنها گفتند که «خواهرها شما عقب بایستید.»

یکی از زنان بسیجی که چفیه هم بر گردن داشت، به یکی از زنان جنبش سبز که چادر بر سر داشت، می‌گفت: «خاک بر سرت، چادر داری و سمت منافق‌ها هستی.»

بعد از پایان راهپیمایی، زمانی که داشتم به سمت خانه برمی‌گشتم، حوالی خیابان اسکندری، تعدادی نوجوان بسیجی ۱۲ تا ۱۵ ساله دیدم که مردم را متفرق می‌کردند. خشونت رفتار و کلامشان تناسبی با سن و سالشان نداشت.

روز جمعه که خبر حمله به مهدی کروبی در نمایشگاه مطبوعات را دیدم، یاد آن نوجوانان بسیجی افتادم. به راستی چند نفر از آنها به زودی به عنوان روزنامه‌نگار وارد مطبوعات می‌شوند تا خشونت و نفرت را در آنچه خبر و عکس و گزارش می‌نامند، اشاعه دهند؟

ترویج خشونت و دروغگویی تشکیلاتی در رسانه‌هایی چون ایرنا، فارس و کیهان، محصول ورود نوجوانانی به عرصه‌های خبر است که سال‌ها پیش در پایگاه‌های بسیج و هیات‌های مذهبی شستشوی مغزی شده‌اند تا به هر شکل ممکن، از نظام «مقدس» جمهوری اسلامی، «پاسداری» کنند.

<$BlogPageTitle$> <$BlogMetaData$>

<$BlogDateHeaderDate$>

<$BlogItemTitle$>

<$BlogItemBody$>

Posted by <$BlogItemAuthorNickname$> on <$BlogDateHeaderDate$> at <$BlogItemDateTime$> | Permalink | Comments | links to this post <$BlogItemControl$>

<$BlogCommentBody$>

Posted by <$BlogCommentAuthor$> | <$BlogCommentDateTime$> <$BlogCommentDeleteIcon$>

<$BlogItemCreate$>

Links to this post

<$BlogBacklinkControl$> <$BlogBacklinkTitle$> <$BlogBacklinkDeleteIcon$>: <$BlogBacklinkSnippet$>
posted by <$BlogBacklinkAuthor$> @ <$BlogBacklinkDateTime$>

<$BlogItemBacklinkCreate$>

Search

Last posts

Archives

Links

به یاد جواد ماه‌زاده

2009-10-23T12:08:00.002+03:30

جواد ماه‌زاده از نظر من، جز معدود «بچه مسلمان‌های» مطبوعات است که می‌توان با او کار کرد و رفیق بود.

چرا بازداشت شده است؟ در ایران بازداشت کسی، دلیل موجه نمی‌خواهد. همین که کمی فکر کنی و جسارت داشته باشی، برای این که آزارت دهند کافی است.

نمی‌دانم باید چه آرزویی بکنم در پایان این چند خط. همه آرزوها در این شرایط، احمقانه به نظر می‌رسد.

این را نوشتم که یادی کرده باشم از جواد عزیز و همه کسانی که در این وضعیت گرفتار شده‌اند.

<$BlogPageTitle$> <$BlogMetaData$>

<$BlogDateHeaderDate$>

<$BlogItemTitle$>

<$BlogItemBody$>

Posted by <$BlogItemAuthorNickname$> on <$BlogDateHeaderDate$> at <$BlogItemDateTime$> | Permalink | Comments | links to this post <$BlogItemControl$>

<$BlogCommentBody$>

Posted by <$BlogCommentAuthor$> | <$BlogCommentDateTime$> <$BlogCommentDeleteIcon$>

<$BlogItemCreate$>

Links to this post

<$BlogBacklinkControl$> <$BlogBacklinkTitle$> <$BlogBacklinkDeleteIcon$>: <$BlogBacklinkSnippet$>
posted by <$BlogBacklinkAuthor$> @ <$BlogBacklinkDateTime$>

<$BlogItemBacklinkCreate$>

Search

Last posts

Archives

Links

....

2009-06-13T16:16:00.003+04:30

بغض‌هایی هست که نباید آنها را بیجا شکست.

<$BlogPageTitle$> <$BlogMetaData$>

<$BlogDateHeaderDate$>

<$BlogItemTitle$>

<$BlogItemBody$>

Posted by <$BlogItemAuthorNickname$> on <$BlogDateHeaderDate$> at <$BlogItemDateTime$> | Permalink | Comments | links to this post <$BlogItemControl$>

<$BlogCommentBody$>

Posted by <$BlogCommentAuthor$> | <$BlogCommentDateTime$> <$BlogCommentDeleteIcon$>

<$BlogItemCreate$>

Links to this post

<$BlogBacklinkControl$> <$BlogBacklinkTitle$> <$BlogBacklinkDeleteIcon$>: <$BlogBacklinkSnippet$>
posted by <$BlogBacklinkAuthor$> @ <$BlogBacklinkDateTime$>

<$BlogItemBacklinkCreate$>

Search

Last posts

Archives

Links

کافه تیتر از نامزدهای محافظه‌کار حمایت نمی‌کند

2009-05-27T12:55:00.003+04:30

خوشحالیم از این که کافه تیتر در عمر کوتاه خود، آنقدر موفق بود که محافظه‌کاران هم برای راه‌اندازی یک سایت تبلیغاتی به نفع کاندیدای موردنظر خود، از این نام سوءاستفاده می‌کنند.

غرض از نوشتن این پست این است که اعلام کنیم که کافه تیتر، هیچ سایت یا وبلاگ دیگری به جز این وبلاگ ندارد و سایت‌ها و وبلاگ‌های دیگری که از این نام برای مطرح کردن خود استفاده می‌کنند، دست به اقدامی غیراخلاقی و سوءاستفاده زده‌اند.

کافه تیتر واقعی، هرگز، نه در فضای مجازی و نه در فضای حقیقی از نامزدهای محافظه‌کار، حمایت نکرده و نخواهد کرد؛ به خصوص از نامزد دولت کریمه‌ای که یک فضای کوچک را تحمل نکرده و آن را پلمب کرد.

ما منتظریم که نتیجه انتخابات مشخص شود و امید داریم با شکست دولت کریمه، دوباره کافه کوچکمان را راه بیندازیم.

بی‌تا و بهنام

<$BlogPageTitle$> <$BlogMetaData$>

<$BlogDateHeaderDate$>

<$BlogItemTitle$>

<$BlogItemBody$>

Posted by <$BlogItemAuthorNickname$> on <$BlogDateHeaderDate$> at <$BlogItemDateTime$> | Permalink | Comments | links to this post <$BlogItemControl$>

<$BlogCommentBody$>

Posted by <$BlogCommentAuthor$> | <$BlogCommentDateTime$> <$BlogCommentDeleteIcon$>

<$BlogItemCreate$>

Links to this post

<$BlogBacklinkControl$> <$BlogBacklinkTitle$> <$BlogBacklinkDeleteIcon$>: <$BlogBacklinkSnippet$>
posted by <$BlogBacklinkAuthor$> @ <$BlogBacklinkDateTime$>

<$BlogItemBacklinkCreate$>

Search

Last posts

Archives

Links

آگهی ابراز همدردی

2008-10-20T13:29:00.000+03:30

تصمیم داشتم حالا حالاها آه و ناله نکنم و از بیکاری روزنامه‌نگاران و فضای تاسف‌آور مطبوعات ننویسم. قصد نوشتن هم ندارم، اما محسن که این پست را نوشت گفتم حداقل به آن لینک بدهم که همدردی خودم و بهنام را اعلام کرده باشم. محسن جان، همه‌مان کلی حرف و حدیث برای نوشتن داریم، اما نمی‌خواهم خودم را در این فضاها قرار بدهم و دوباره به هم بریزم. خودخواهی نیست، تاثیر همین فضایی است که تو به آن اشاره کرده‌ای.

به هر حال از این که به یاد ما بودی ممنون.

<$BlogPageTitle$> <$BlogMetaData$>

<$BlogDateHeaderDate$>

<$BlogItemTitle$>

<$BlogItemBody$>

Posted by <$BlogItemAuthorNickname$> on <$BlogDateHeaderDate$> at <$BlogItemDateTime$> | Permalink | Comments | links to this post <$BlogItemControl$>

<$BlogCommentBody$>

Posted by <$BlogCommentAuthor$> | <$BlogCommentDateTime$> <$BlogCommentDeleteIcon$>

<$BlogItemCreate$>

Links to this post

<$BlogBacklinkControl$> <$BlogBacklinkTitle$> <$BlogBacklinkDeleteIcon$>: <$BlogBacklinkSnippet$>
posted by <$BlogBacklinkAuthor$> @ <$BlogBacklinkDateTime$>

<$BlogItemBacklinkCreate$>

Search

Last posts

Archives

Links

برای سینای عزیز

2008-10-18T18:44:00.001+03:30

پنج‌شنبه شب جشن عقد‌کنان و تولد سینا شعبانی بود. با این که او از خیلی وقت پیش گفته بود که قرار است به زودی مراسم آغاز زندگی مشترکش را برگزار کند، اما روزی که مادرش تماس گرفت و دعوتمان کرد، از خوشحالی گریه‌ام گرفته بود.

اگر چه سینا خیلی جوان است و حالا حالاها برای ازدواج وقت داشت، ولی فکر می‌کنم خیلی زودتر از انتظار به این نوع زندگی خو کند و با آن کنار بیاید.

برای او و همسرش بهترین‌ها را آرزو دارم و می‌خواهم بداند که همیشه می‌تواند روی من و بهنام حساب کند.

پی‌نوشت: فکر می‌کنم دارم پیر می‌شوم؛ پیشترها این نوع خبرها اشک شوق به چشمم نمی‌آورد.

<$BlogPageTitle$> <$BlogMetaData$>

<$BlogDateHeaderDate$>

<$BlogItemTitle$>

<$BlogItemBody$>

Posted by <$BlogItemAuthorNickname$> on <$BlogDateHeaderDate$> at <$BlogItemDateTime$> | Permalink | Comments | links to this post <$BlogItemControl$>

<$BlogCommentBody$>

Posted by <$BlogCommentAuthor$> | <$BlogCommentDateTime$> <$BlogCommentDeleteIcon$>

<$BlogItemCreate$>

Links to this post

<$BlogBacklinkControl$> <$BlogBacklinkTitle$> <$BlogBacklinkDeleteIcon$>: <$BlogBacklinkSnippet$>
posted by <$BlogBacklinkAuthor$> @ <$BlogBacklinkDateTime$>

<$BlogItemBacklinkCreate$>

Search

Last posts

Archives

Links

http://ca.youtube.com/watch?v=uTDRVadWZJY

گلشیفته زیبای ما

2008-10-07T11:50:00.000+03:30

دیشب که عکس‌های گلشیفته فراهانی را دیدم به این نتیجه رسیدم که واقعا زیباست. چرا که زیبایی‌اش با روسری و بدون روسری آنقدرها تفاوت نمی کند. راستش من به هر کسی زیبا نمی‌گویم اما درمورد گلشیفته به نظرم زیبایی شرقی بی‌نظیری دارد.

نمی‌دانم از دیشب تا حالا چرا اینقدر خوشحالم؛ به خاطر حضور موفق یک بازیگر زن ایرانی در سینمای جهان، به خاطر عکس‌های بدون روسری و ژست‌های زیبای گلشیفته، به خاطر تعریف‌هایی که در مصاحبه‌اش از خاورمیانه کرد یا به دلیل تسلطش به زبان انگلیسی.

فکر می‌کنم گلشیفته سفیر شایسته‌ای برای معرفی سینما و فرهنگ ایران است. همانطوری که سوسن تسلیمی بود و هست.

برایش آرزوی موفقیت‌های بیشتر می‌کنم و دوست دارم بداند خیلی‌ها در وطن، مشتاق دریافت اخبار این موفقیت‌ها هستند.

این هم لینک مصاحبه گلشیفته در یوتیوب

<$BlogPageTitle$> <$BlogMetaData$>

<$BlogDateHeaderDate$>

<$BlogItemTitle$>

<$BlogItemBody$>

Posted by <$BlogItemAuthorNickname$> on <$BlogDateHeaderDate$> at <$BlogItemDateTime$> | Permalink | Comments | links to this post <$BlogItemControl$>

<$BlogCommentBody$>

Posted by <$BlogCommentAuthor$> | <$BlogCommentDateTime$> <$BlogCommentDeleteIcon$>

<$BlogItemCreate$>

Links to this post

<$BlogBacklinkControl$> <$BlogBacklinkTitle$> <$BlogBacklinkDeleteIcon$>: <$BlogBacklinkSnippet$>
posted by <$BlogBacklinkAuthor$> @ <$BlogBacklinkDateTime$>

<$BlogItemBacklinkCreate$>

Search

Last posts

Archives

Links

در ستایش امیر میوزیک

2008-10-06T23:11:00.000+03:30

در پرسه‌زنی‌ها با بهنام، کاملا اتفاقی به گنجینه‌ای خیابانی برخوردیم؛ فول‌آلبوم تمام خواننده‌هایی که به سختی می‌توان آنها را با کیفیت بالا بدست آورد، آن هم تنها با هزار تومان ناقابل.

دیوانه شده بودم و نمی‌دانستم کدام دی‌وی‌دی را بردارم. فکرش را بکنید 600 ترک باب دیلن با بهترین کیفیت، فقط هزار تومان.

بی‌خیال کپی‌رایت. البته برای خارجی‌ها! امروز، وارد کردن محصولات فرهنگی خارجی حتی با نقض قوانین کپی‌رایت، یک کار بزرگ فرهنگی برای ماست.

حلالت باشد امیر میوزیک، هر چه درمی‌آوری از شیر مادر حلال‌تر. از خیلی‌ها فرهنگ پخش‌کن ‌تری.

<$BlogPageTitle$> <$BlogMetaData$>

<$BlogDateHeaderDate$>

<$BlogItemTitle$>

<$BlogItemBody$>

Posted by <$BlogItemAuthorNickname$> on <$BlogDateHeaderDate$> at <$BlogItemDateTime$> | Permalink | Comments | links to this post <$BlogItemControl$>

<$BlogCommentBody$>

Posted by <$BlogCommentAuthor$> | <$BlogCommentDateTime$> <$BlogCommentDeleteIcon$>

<$BlogItemCreate$>

Links to this post

<$BlogBacklinkControl$> <$BlogBacklinkTitle$> <$BlogBacklinkDeleteIcon$>: <$BlogBacklinkSnippet$>
posted by <$BlogBacklinkAuthor$> @ <$BlogBacklinkDateTime$>

<$BlogItemBacklinkCreate$>

Search

Last posts

Archives

Links

از محاسن تکنولوژی

2008-10-01T18:40:00.000+03:30

پیشترها فکر می‌کردم ارتباط مجازی با دیگران چه کار سرد و بی‌روحی است. وقتی نمی‌توانی آدمی را ببینی و توی چشم‌هایش نگاه کنی و حرف بزنی، حرکاتش را به نظاره بنشینی و لحن صدایش را مرور کنی، چرا باید چنین ارتباطی برقرار شود.

امروز اما فکر می‌کنم چقدر خوب است که آدم بعضی‌ها را نمی‌بیند و صدا و لحنشان را نمی‌شنود. این‌طوری خاطرات کمتری برای عذاب کشیدن در خلوت پیدا می‌شود.

با کمک تکنولوژی، راحت‌تر می‌توان دیگران را تحمل کرد.

<$BlogPageTitle$> <$BlogMetaData$>

<$BlogDateHeaderDate$>

<$BlogItemTitle$>

<$BlogItemBody$>

Posted by <$BlogItemAuthorNickname$> on <$BlogDateHeaderDate$> at <$BlogItemDateTime$> | Permalink | Comments | links to this post <$BlogItemControl$>

<$BlogCommentBody$>

Posted by <$BlogCommentAuthor$> | <$BlogCommentDateTime$> <$BlogCommentDeleteIcon$>

<$BlogItemCreate$>

Links to this post

<$BlogBacklinkControl$> <$BlogBacklinkTitle$> <$BlogBacklinkDeleteIcon$>: <$BlogBacklinkSnippet$>
posted by <$BlogBacklinkAuthor$> @ <$BlogBacklinkDateTime$>

<$BlogItemBacklinkCreate$>

Search

Last posts

Archives

Links

...

2008-09-26T18:45:00.001+03:30

خواهرم رفته به یک سفره ختم انعام که یکی از فامیل انداخته بوده است. می‌گفت خانمی که برای حضار قرآن می‌خوانده، خطاب به جمع گفته است: «فرشته‌ها برای بوکردن دهان روزه‌دار با همدیگر دعوا دارند.» فکرش را بکنید، فرشته‌ها با هم جر و بحث بکنند و بگویند این دهان بوگندو مال من است. من اول پیدایش کردم.

بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم چقدر خوب است که به خاطر مسافت هم که شده مجبور نیستم خیلی جاها حضور داشته باشم.

<$BlogPageTitle$> <$BlogMetaData$>

<$BlogDateHeaderDate$>

<$BlogItemTitle$>

<$BlogItemBody$>

Posted by <$BlogItemAuthorNickname$> on <$BlogDateHeaderDate$> at <$BlogItemDateTime$> | Permalink | Comments | links to this post <$BlogItemControl$>

<$BlogCommentBody$>

Posted by <$BlogCommentAuthor$> | <$BlogCommentDateTime$> <$BlogCommentDeleteIcon$>

<$BlogItemCreate$>

Links to this post

<$BlogBacklinkControl$> <$BlogBacklinkTitle$> <$BlogBacklinkDeleteIcon$>: <$BlogBacklinkSnippet$>
posted by <$BlogBacklinkAuthor$> @ <$BlogBacklinkDateTime$>

<$BlogItemBacklinkCreate$>

Search

Last posts

Archives

Links

کافه تیتر

2008-07-05T13:12:00.001+04:30

کافه را که بستند فکر می‌کردم دنیا به آخر رسیده است.کارم اشک و آه بود در خفا و سکوت در جمع. با این که از مدت‌ها قبل می‌دانستیم قطعا این اتفاق می‌افتد و فکر می‌کردیم که برای همه چیز آماده‌ایم، اما از فردای 15 تیر که خانه‌نشین شدیم تازه فهمیدم چه شده است. بهنام اوضاع بهتری داشت اما به هر حال روزها گذشت تا هر دو و به خصوص من، ماجرا را پذیرفتیم و با آن کنار آمدیم.

چند روز بود که به نزدیک شدن سالگرد پلمپ کافه فکر می‌کردم؛ راستش صرفا به این‌که داریم به سالگرد نزدیک می‌شویم و نه چیز دیگری. تنها جمله‌ای که امروز صبح در این مورد بین ما رد و بدل شد این بود که چقدر زود گذشت. بعضی روزها هیچ وقت از یاد آدم نمی‌روند اما آن روزها هم می‌گذرند. کافه تیتر حالا برای من بیشتر یک تجربه بزرگ، یک خاطره دوست داشتنی و یک مرحله سپری شده از زندگی است. لزومی ندارد با صحبت کردن و نوشتن از آن، خودم و بهنام را اذیت کنم. قرار نیست تا آخر عمر به خاطر تجربه‌ای خود‌خواسته عذاب بکشیم. گفته‌ها را گفته‌ایم و گفته‌اند. علاقه و فرصتی هم برای مرثیه‌سرایی نیست.

زمان گذشته است و چیزی که حالا دوست دارم از دوران کافه در خودم نگه دارم، بیشتر، جسارت ریسک کردن است. خوشحالم که راه اندازی و بستن کافه را تجربه کردم و به تجربه‌های جدیدتر فکر می‌کنم.

<$BlogPageTitle$> <$BlogMetaData$>

<$BlogDateHeaderDate$>

<$BlogItemTitle$>

<$BlogItemBody$>

Posted by <$BlogItemAuthorNickname$> on <$BlogDateHeaderDate$> at <$BlogItemDateTime$> | Permalink | Comments | links to this post <$BlogItemControl$>

<$BlogCommentBody$>

Posted by <$BlogCommentAuthor$> | <$BlogCommentDateTime$> <$BlogCommentDeleteIcon$>

<$BlogItemCreate$>

Links to this post

<$BlogBacklinkControl$> <$BlogBacklinkTitle$> <$BlogBacklinkDeleteIcon$>: <$BlogBacklinkSnippet$>
posted by <$BlogBacklinkAuthor$> @ <$BlogBacklinkDateTime$>

<$BlogItemBacklinkCreate$>

Search

Last posts

Archives

Links

بدون شرح

2008-06-20T11:04:00.000+04:30

تهران، نزدیکی‌های خانه یکی از دوستان، نمایی از ویترین یک مغازه

<$BlogPageTitle$> <$BlogMetaData$>

<$BlogDateHeaderDate$>

<$BlogItemTitle$>

<$BlogItemBody$>

Posted by <$BlogItemAuthorNickname$> on <$BlogDateHeaderDate$> at <$BlogItemDateTime$> | Permalink | Comments | links to this post <$BlogItemControl$>

<$BlogCommentBody$>

Posted by <$BlogCommentAuthor$> | <$BlogCommentDateTime$> <$BlogCommentDeleteIcon$>

<$BlogItemCreate$>

Links to this post

<$BlogBacklinkControl$> <$BlogBacklinkTitle$> <$BlogBacklinkDeleteIcon$>: <$BlogBacklinkSnippet$>
posted by <$BlogBacklinkAuthor$> @ <$BlogBacklinkDateTime$>

<$BlogItemBacklinkCreate$>

Search

Last posts

Archives

Links

فرجام یک سوءتفاهم

2008-05-19T23:58:00.000+04:30

خبر فیلتر‌شدن بازنگار را خودم به رضا دادم. اول فکر می‌کردیم ممکن است اشتباهی پیش آمده باشد یا مثلا به خاطر سرویس‌دهنده اینترنتی که ما مشترکش هستیم نمی‌توانیم بازنگار را همراه با چند سایت دیگر باز کنیم اما بعد از 24 ساعت تلاش و تماس با دوستان ساکن نقاط مختلف تهران و شهرستان‌ها و چند سرویس‌دهنده اینترنتی مطمئن شدیم که بازنگار خانه وبلاگ‌های فارسی زبان فیلتر شده است.

به نظرمن مسدود کردن سایت‌ها و وبلاگ‌ها دیگر قضیه مهمی نیست چون علاوه بر هزاران فیلتر شکنی که هر کاربر ناشی می‌تواند از آن‌ها برای عبور از فیلترینگ استفاده کند، نرم افزارهای مختلفی هم وجود دارند که خیلی راحت روی سیستم نصب می‌شوند و به واسطه آن‌ها می‌توان بدون محدودیت به دنیای پهناور اینترنت دسترسی داشت.

مهم این است که چرا حضراتی که در کمیته تعیین مصادیق فیلترینگ نشسته‌اند هر روز به خیل کسانی که ناچارند بازی را عوض کنند می‌افزایند؟ من از نزدیک رضا ولی‌زاده و یکی دو نفر دیگر را که در کنار او امور بازنگار را سامان می‌دهند می‌شناسم و صحبت‌های طولانی‌مدت آن‌ها برای پرهیز از ایجاد هر گونه سوءتفاهم و فیلترینگ احتمالی سایت را شنیده‌ام. اما متاسفانه کسانی از بیرون از جمع رضا و همکارانش در بازنگار، فضا را به سمتی سوق دادند که باید گفت به راستی تلاش‌های این سوی میدان در ایجاد و رفع سوءتفاهمات بی‌نتیجه‌اند.

من و بهنام هم در کافه‌تیتر خیلی تلاش کردیم تا کسی دچار سوءتفاهمی نشود اما فایده‌ای نداشت و راستش حالا از آن همه تلاش مذبوحانه نادم هم هستیم. بازنگار فیلتر می‌شود چون بدون پرسه زدن و اتلاف وقت امکان رصد وبلاگستان فارسی را به راحتی در اختیار کاربران قرار می‌دهد. بازنگار فیلتر می‌شود چون بازتاب وبلاگ‌های مختلف فارسی زبان است. خبرهای پشت پرده، اخبار تازه، مسائل شخصی، دوستی‌ها، دعواها و خلاصه همه آن چیزهایی که جمع شدنشان کنار هم می‌تواند برایندی از فضای سیاسی اجتماعی ایران بدهد در بازنگار قابل دیدن هستند.

نتیجه این‌که روزنامه‌نگاران بیکار می‌شوند، کارهای جنبی‌شان را به گناه گذشته‌شان از دست می‌دهند، وبلاگ‌ها و سایت‌هایشان که تنها امکان به یاد ماندنشان هستند فیلتر می‌شوند، بیکاری، بی‌پولی، از یاد رفتن و ......از آن طرف هر روز خیل متقاضی است که می‌خواهد برود به جایی که کار هست، آرامش هست، ثبات هست، پول هست، آینده هست و به نظر می‌رسد که همه چیز هست. این که سرابی در کار هست یا نیست را نمی‌دانم اما هر روز می‌بینم که چه بچه‌های مستعدی از سر ناچاری و ناخواسته به چه وادی‌هایی کشیده می‌شوند. کاش کمیته‌ای هم تشکیل می‌شد تا دلایل این پشت پا زدن‌ها به همه چیز را پیدا و آن‌ها را اعلام ک

<$BlogPageTitle$> <$BlogMetaData$>

<$BlogDateHeaderDate$>

<$BlogItemTitle$>

<$BlogItemBody$>

Posted by <$BlogItemAuthorNickname$> on <$BlogDateHeaderDate$> at <$BlogItemDateTime$> | Permalink | Comments | links to this post <$BlogItemControl$>

<$BlogCommentBody$>

Posted by <$BlogCommentAuthor$> | <$BlogCommentDateTime$> <$BlogCommentDeleteIcon$>

<$BlogItemCreate$>

Links to this post

<$BlogBacklinkControl$> <$BlogBacklinkTitle$> <$BlogBacklinkDeleteIcon$>: <$BlogBacklinkSnippet$>
posted by <$BlogBacklinkAuthor$> @ <$BlogBacklinkDateTime$>

<$BlogItemBacklinkCreate$>

Search

Last posts

Archives

Links

عیش مدام با مادام بوواری

2008-05-08T21:18:00.002+04:30

این روزها که سرگرم سر‌و‌کله زدن با «فلوبر» و «مهدی سحابی» هستم, خواندن دوباره «عیش مدام» یوسا عیشم را تکمیل کرده‌است. این بخش از نوشته یوسا درباره «مادام بوواری» را بیشتر از بقیه قسمت‌ها دوست دارم :

مادام بوواری و هویت مردانه

اما در این واقعیت داستانی، مسئله تنها این نیست که چیزها بدل به آدمی می‌شوند و آدمی بدل به چیزها می‌شود. در این‌جا یک واژگونی جوهری دیگر نیز داریم که به همان اندازه دقیق و ظریف است. در این رمان بعضی مردان و زنان, جنسیت‌شان تغییر می‌کند. «اِما» اساسا شخصیتی مبهم و چند‌پهلو است که عواطف و امیال متضادی در وجودش همزیستی دارند- راوی در یک مورد به ما می‌گوید در وجود او بازشناختن خودخواهی از نیکوکاری یا فساد از پاکدامنی ناممکن است- و این خصلت بنیادینی که در زمان انتشار این رمان در چشم منتقدانی که به تقسیم مانوی‌وار شرارت و فضیلت در شخصیت‌های جداگانه و مشخص خو کرده بودند, چیزی نامعقول می‌نمود, امروز برای ما بهترین دلیل بر آدم بودن این زن است. ناتوانی در تعریف دقیق در مورد این زن صرفا اخلاقی و روانی نیست, بلکه درباره جنسیت او نیز راست می‌آید, زیرا در پشت زنانگی تمام عیار این زن جوان, نرینه‌ای بااراده و مصمم پنهان شده است.

تراژدی «اِما» این است که آزاد نیست. او بردگی خود را صرفا نتیجه طبقه اجتماعی- خرده بورژوازی که به سبب شیوه زندگی و تعصبات خصلتی میانه‌رو یافته- و نیز حاصل محیط ولایتی زندگی خود- دنیایی کوچکی که چندان مجالی برای دست زدن به کارهای نمایان به کسی نمی‌دهد- نمی‌داند بلکه، شاید از این دو مهم‌تر،آن را پیامد زن بودن خود می‌شمارد. در واقعیت داستانی زن بودن یعنی بسته بودن، یعنی درها را بسته دیدن، یعنی محکوم بودن به گزینش‌هایی حقیرتر در قیاس با گزینش‌هایی که بر مرد روا داشته شده. در آن گفت وگوی عاشقانه میان «رودولف« و «اِما» که در پس‌زمینه آن نمایشگاه کشاورزی را مشاهده می‌کنیم، آن‌گاه که مرد اغواگر از طبقه‌ای از موجوداتی حرف می‌زند که خود به آن تعلق دارد و برای آنان رویا و عمل، شور و شهوت ناب و لذات مهارگسیخته چیزی اجتناب ناپذیر است، «اِما» چنان به این مرد چشم می‌دوزد که گویی آدمی است سفر کرده به «سرزمین عجایب» و آن‌گاه با لحنی تلخ از جایگاه یک زن پاسخ می‌دهد:‌ «بی‌چاره ما زن‌ها حتی این سرگرمی را هم نداریم!» اِما راست می‌گوید. در واقعیت داستانی نه‌تنها گریزهای عاشقانه برای زن ممنوع است، که رویا نیز امتیازی مردانه به‌شمارمی‌رود، زیرا کسانی که می‌خواهند با تخیل، با خواندن رمان، درست مثل خانم بوورای، از چیزی بگریزند، در چشم دیگران خوار می‌نمایند، همچون مادینه‌ای سبک‌مغز و دم‌دمی مزاج. «اِما» نیک آگاه است که در جامعه داستانی- که به زبان فمنیست‌های امروزی جامعه‌ای نرینه‌سالار است- زنان جایگاهی پست دارند و این پستی جایگاه، زمانی آشکار می‌شود که او در می‌یابد آبستن است. «اِما» سخت آرزومند است که بچه‌اش پسر باشد «و فکر پسر داشتن مثل توان انتقام گرفتن به‌خاطر آن‌همه ناکامی بود».

بلافاصله بعد از این گفته‌ها راوی با استفاده از شیوه بیان غیرمستقیم، این تاملات را که بی‌گمان در ذهت «اِما» می‌گذرد و در واقع توصیف تبعیض جنسی در آن دوران است، نقل می‌کند:‌« مرد، دست‌کم آزاد است که به هر شور و شهوتی سر بزند، در دنیا بگردد، از موانع بگذرد و کمیاب‌ترین میوه‌های لذت را بچشد. در حالی‌که زن همیشه توسری خور می‌ماند. زن در عین خمودگی فرمانبردار است، هم ضعف جسمانی و هم وضعیت قانونی محدودش می‌کند. اراده او مثل نقابی که به کلاهش میبندد با هر خرده نسیمی به لرزه در‌می‌‌آید. همیشه تمنایی هست که او را به‌جلو براند و همیشه آداب و مقرراتی هست که پس‌براندش.

.....

«اِما» فمنیستی تراژیک است. زیرا نبرد او نبردی فردی است، نبردی بیشتر شهودی تا منطقی، نبردی گرفتار تناقض، چراکه در واقع در طلب آن‌چیزی است که انکارش می‌کند. نبردی محکوم به شکست است. چراکه «اِما» در نهان‌خانه دل خود آرزو دارد مرد باشد.

.......

بدیهی است که تمایل «اِما» به فرارفتن از مرز‌های جنس دوم و تجاوز به قلمرو جنس اول از راه‌هایی که به آشکارگی لباس(پوشیدن لباس مردانه) نیست خود را لو می‌دهد. این تمایل در فطرت غالب او نهفته است، در چابکی رفتار او آن‌گاه که نقظه‌ ظعفی در مرد میيباد و بلافاصله از این ضعف سود می‌جوید تا آن مرد را وادارد که رفتاری زنانه در پیش گیرد. برای مثال در رابطه میان «اِما» و «لئون»، نقش این دو چیزی نگذشته عوض می‌شود و همواره «اِما» ابتکار عمل را در دست می گیرد. لئون عنصر منفعل است و «اِما» عنر فعال. سرانجام روزی می‌رسد که لئون «اِما» را وا می‌دارد که پا به میدان بگذارد،‌ آن‌گاه «اِما» به این فکر می‌افتد که این کارمند دفترخانه (لئون) «قادر به کاری قهرمان‌وار نیست، ضعیف است، مبتذل است، بی‌جربزه‌تر از هر زن، و علاوه بر آن ناخن‌خشک و جبون است.»

......

علاوه بر این در واقعیت داستانی، مورد «اِما» چیز بی‌همتایی نیست. دو زن دیگر داریم که نقش مردانه می‌پذیرند، بی‌آن‌که به‌سبب این کار هم‌چون «اِما» به سرخوردگی و ناکامی برسند. در هر دو مورد زنان مادرسالارانی هستند که به‌سبب ضعف شوهرانشان نقش مرد را به عهده مي‌گیرند. اما این مادرسالار‌ها به معنای رایج کلمه فمنیست نیستند. معکوس شدن نقش آن‌ها به هیچ نشانه عصیان نیست، درست برعکس، این وضع خبر از تسلیم می‌دهد‌. آن‌ها نقش مرد را برعهده می‌گیرند چون کار دیگری نمی‌توانند بکنند، چراکه شوهرانشان این نقش را انکار کرده‌اند و باید کسی باشد که در خانه تصمیم بگیرد. در مورد «اِما» مردانگی چیزی نیست که برای پر کرن جایی خالی به خود بسته باشد، بلکه در عین‌حال تلاشی است برای آزادی، راهی برای جنگیدن با نکبت و درماندگی نهفته در وضع زن.

<$BlogPageTitle$> <$BlogMetaData$>

<$BlogDateHeaderDate$>

<$BlogItemTitle$>

<$BlogItemBody$>

Posted by <$BlogItemAuthorNickname$> on <$BlogDateHeaderDate$> at <$BlogItemDateTime$> | Permalink | Comments | links to this post <$BlogItemControl$>

<$BlogCommentBody$>

Posted by <$BlogCommentAuthor$> | <$BlogCommentDateTime$> <$BlogCommentDeleteIcon$>

<$BlogItemCreate$>

Links to this post

<$BlogBacklinkControl$> <$BlogBacklinkTitle$> <$BlogBacklinkDeleteIcon$>: <$BlogBacklinkSnippet$>
posted by <$BlogBacklinkAuthor$> @ <$BlogBacklinkDateTime$>

<$BlogItemBacklinkCreate$>

Search

Last posts

Archives

Links

کافه تیتر شعبه دیگری ندارد!

2008-04-22T00:20:00.000+04:30

اخیرا سایت گروهی به نام کافه تیتر! اعلام موجودیت کرده است که هیچ ربطی به کافه تیتری که ما داشتیم و وبلاگی که داریم و سایتی که ثبت کرده ایم ندارد.

وقتی این همه اسم در زبان فارسی و غیر فارسی وجود دارد، اساسا استفاده از نام مکان های حقیقی و مجازی که صاحبانش هم هنوز در قید حیات هستند، چه معنایی می تواند داشته باشد؟

کافه تیتر، هر گونه ارتباط با این حضرات را رد کرده و بدین وسیله رسما اعلام می کند که از مراجع ذیصلاح مثل مدیر محترم بلاگفا این قضیه را دنبال خواهد کرد.

<$BlogPageTitle$> <$BlogMetaData$>

<$BlogDateHeaderDate$>

<$BlogItemTitle$>

<$BlogItemBody$>

Posted by <$BlogItemAuthorNickname$> on <$BlogDateHeaderDate$> at <$BlogItemDateTime$> | Permalink | Comments | links to this post <$BlogItemControl$>

<$BlogCommentBody$>

Posted by <$BlogCommentAuthor$> | <$BlogCommentDateTime$> <$BlogCommentDeleteIcon$>

<$BlogItemCreate$>

Links to this post

<$BlogBacklinkControl$> <$BlogBacklinkTitle$> <$BlogBacklinkDeleteIcon$>: <$BlogBacklinkSnippet$>
posted by <$BlogBacklinkAuthor$> @ <$BlogBacklinkDateTime$>

<$BlogItemBacklinkCreate$>

Search

Last posts

Archives

Links