تصمیم داشتم حالا حالاها آه و ناله نکنم و از بیکاری روزنامهنگاران و فضای تاسفآور مطبوعات ننویسم. قصد نوشتن هم ندارم، اما محسن که این پست را نوشت گفتم حداقل به آن لینک بدهم که همدردی خودم و بهنام را اعلام کرده باشم. محسن جان، همهمان کلی حرف و حدیث برای نوشتن داریم، اما نمیخواهم خودم را در این فضاها قرار بدهم و دوباره به هم بریزم. خودخواهی نیست، تاثیر همین فضایی است که تو به آن اشاره کردهای.
به هر حال از این که به یاد ما بودی ممنون.
پنجشنبه شب جشن عقدکنان و تولد سینا شعبانی بود. با این که او از خیلی وقت پیش گفته بود که قرار است به زودی مراسم آغاز زندگی مشترکش را برگزار کند، اما روزی که مادرش تماس گرفت و دعوتمان کرد، از خوشحالی گریهام گرفته بود.
اگر چه سینا خیلی جوان است و حالا حالاها برای ازدواج وقت داشت، ولی فکر میکنم خیلی زودتر از انتظار به این نوع زندگی خو کند و با آن کنار بیاید.
برای او و همسرش بهترینها را آرزو دارم و میخواهم بداند که همیشه میتواند روی من و بهنام حساب کند.
پینوشت: فکر میکنم دارم پیر میشوم؛ پیشترها این نوع خبرها اشک شوق به چشمم نمیآورد.
دیشب که عکسهای گلشیفته فراهانی را دیدم به این نتیجه رسیدم که واقعا زیباست. چرا که زیباییاش با روسری و بدون روسری آنقدرها تفاوت نمی کند. راستش من به هر کسی زیبا نمیگویم اما درمورد گلشیفته به نظرم زیبایی شرقی بینظیری دارد.
در پرسهزنیها با بهنام، کاملا اتفاقی به گنجینهای خیابانی برخوردیم؛ فولآلبوم تمام خوانندههایی که به سختی میتوان آنها را با کیفیت بالا بدست آورد، آن هم تنها با هزار تومان ناقابل.
پیشترها فکر میکردم ارتباط مجازی با دیگران چه کار سرد و بیروحی است. وقتی نمیتوانی آدمی را ببینی و توی چشمهایش نگاه کنی و حرف بزنی، حرکاتش را به نظاره بنشینی و لحن صدایش را مرور کنی، چرا باید چنین ارتباطی برقرار شود.
امروز اما فکر میکنم چقدر خوب است که آدم بعضیها را نمیبیند و صدا و لحنشان را نمیشنود. اینطوری خاطرات کمتری برای عذاب کشیدن در خلوت پیدا میشود.
با کمک تکنولوژی، راحتتر میتوان دیگران را تحمل کرد.
