دیشب که عکسهای گلشیفته فراهانی را دیدم به این نتیجه رسیدم که واقعا زیباست. چرا که زیباییاش با روسری و بدون روسری آنقدرها تفاوت نمی کند. راستش من به هر کسی زیبا نمیگویم اما درمورد گلشیفته به نظرم زیبایی شرقی بینظیری دارد.
در پرسهزنیها با بهنام، کاملا اتفاقی به گنجینهای خیابانی برخوردیم؛ فولآلبوم تمام خوانندههایی که به سختی میتوان آنها را با کیفیت بالا بدست آورد، آن هم تنها با هزار تومان ناقابل.
پیشترها فکر میکردم ارتباط مجازی با دیگران چه کار سرد و بیروحی است. وقتی نمیتوانی آدمی را ببینی و توی چشمهایش نگاه کنی و حرف بزنی، حرکاتش را به نظاره بنشینی و لحن صدایش را مرور کنی، چرا باید چنین ارتباطی برقرار شود.
امروز اما فکر میکنم چقدر خوب است که آدم بعضیها را نمیبیند و صدا و لحنشان را نمیشنود. اینطوری خاطرات کمتری برای عذاب کشیدن در خلوت پیدا میشود.
با کمک تکنولوژی، راحتتر میتوان دیگران را تحمل کرد.
