.اینجا خونه جدید کافه تیتر است

به قول استاد شکرخواه برو تو دکور
قالب وبلاگ دکتر توکلی هم به زیبایی تغییر یافت
استاد همیشه به کافه لطف داشته اند .ببینید

اولین جشن تولد درکافه به نام هنگامه منهاجی (خبرنگار و همکار قدیمی ما درخبرگزاری آفتاب) به ثبت رسید
اولش که اومد هیچی از جشن و تولد نگفت اما بعد از اینکه کلی آدم با کلی هدایای جور وا جور وارد کافه شدن تازه فهمیدیم که یه خبرهای هست
بله. هنگامه جشن تولد نمی دونیم چند سالگیش رو تو کافه تیتر برگزار کرد
هنگامه خانم تولدت مبارک

محسن بعضی روزها میاد کافه
همین شنبه بود که اومد و چوب خط جدیدش رو آورد
اين مجموعه پانزده داستان كوتاه: عاشقت بودن، انجيرها مال همسايه است، مي گويم عيب ندارد، از خاطرات يك سرباز عراقي، هزار راه، برو دستشويي، سردي دستمال تاريك، انگار مي خواست عكس يادگاري بگيرد، بابا، تو منشي آقاي رييسي؟، روزگار برزخي آقاي درچه پياز و ... را شامل مي شود
از محسن فرجي پيش از اين مجموعه داستان يازده دعاي بي استجابت و داستان زندگي خاقاني منتشر شده است
سومین تبریک امروز ما مربوط به صاحب وبلاگ قورباغه بود که خواندید

رضا ولی زاده عزیز در جشنواره مطبوعات شهری در رشته گزارش دوم شد و جایزه گرفت. برای رضای عزیز و محمد مطلق ومهرداد مشایخی و آیدین جهانبخش و همه کسانی که در این جشنواره بر گزیده شدند آرزوی موفقیت می کنیم و به همشون تبریک می گیم. راستی بعد از اعلام نتایج چند نفر از برنده ها یه جشن کوچولو تو کافه تیتر گرفتند

علی دهباشی عزیز کافه را اشتراک مجله بخارا کرد
از این به بعد بخارا هم به کافه می آید

صدف فراهانی همكار سابق بي تا با كلي اظهار لطف نوشته
زمانی که من روزنامهء هموطن کار می کردم خانومی تو سرویس اجتماعی روزنامه قلم میزد که تو ذهن من کلی سمبل استقلال و قدرت یه زن بود و کلی از بودنش در اونجا خوشحال بودم.حالا اون خانوم با شوهرش که اون هم روزنامه نگاره یه کافه برای ژورنالیستها راه انداختن که البته ورودش برای عموم آزاده.من خودم هنوز نرفتم چون تازه خبردار شدم اما حتماً یکی از همین روزا یه سر میزنم نه فقط برای اینکه معتاد به کافه رفتنم بلکه برای دیدن بیتا صالحی عزیز در شغل جدیدش خواهم رفت

***

نمي دونم چرا تا نشستم ياد بچه هاي جواني افتادم كه در به در توي اين تهران درندشت مي گردند دنبال يك جاي امن تا بنشينند دور هم و سيگاري دود كنند و چاي و قهوه اي بخورند و داستان ها و شعرهايشان را براي هم بخوانند و نقد بكنند و نقد بشوند و ... ياد كافه نادري بيفتند و كافه هاي روشنفكري و يادش بخير باداها
شايد دليلش حرف بي تا بختياري بود كه گفت هنوز خوب تبليغ نكرديم و براي همين صبح ها خلوت خلوته اينجا. گفتم يعني؟ گفت بله. صبح ها هيچ كي اينجا نمي ياد. گفتم اما الان؟ گفت الان رو نيگا نكنين. الان بعدازظهر پنجشنبه است و براي همين جماعت اينجا جمع شدن
مي گويم كاش دوباره جوان مي شدم و دوباره حس و حال جمع كردن جماعت رو داشتم و جمع شون مي كردم و به جاي رفتن به ساختمان جنين شناسي دانشكده پزشكي دانشگاه تهران يا اتاق جهاد دانشگاهي دانشگاه تهران و چرا دورتر برويم، همين سه سال قبل بود و به جاي راه انداختن جمع نويسندگان نسل جديد در كافه 78 و معروف شدن اين گروه به نويسندگان كافه 78، حالا همان حس و حال را داشتم و دوباره توي وبلاگم فراخوان مي دادم و به تك تك بچه هاي داستان نويس زنگ مي زدم كه بچه ها، يه جايي راه افتاده دنج و خلوت. يه زن و شوهري مسوولش هستند. اهل قلم هستند و مي تونيم صبح ها يا حتي بعدازظهرها بريم اونجا و اونجا رو بكنيم پاتوق مون. بعد هم اسم اين گروه در بره به نام " نويسندگان كافه تيتر" اما حيف كه الان سه سال قبل نيست و ديگر كمتر حوصله جمع شدن ها را دارم.
بيشتر از دو سه ماه قبل بود كه توي وبلاگ رضا ولي زاده خواندم زوج روزنامه نگاري كه مدتي است بيكار هستند قصد دارند كافه اي راه اندازي كنند كه پاتوق بچه ها بشود، همان زمان ها پيغام گذاشتم برايشان كه ديگر به هيچ گروه و جمعي اعتماد ندارم و به گمان من تنها دليل پيشرفت در اين مملكت گل و بلبل تنها تك روي است و انفرادي كار كردن. بعد هم كه كافه نيمه اسفند ماه افتتاح شد. بعد از يك تبريك خشك و خالي توي وبلاگ اين كافه، نوشتم قلك خريدم تا پولام رو جمع كنم و يه سفر برم اونجا
تجربه خوبي نه از جمع ها دارم و نه از كافه رفتن ها. اونقدر قيمت كافه ها بالاست كه مدت هاست رغبت نكرده ام نه به كافه شوكا بروم و نه به كافه 78 اما برايم عجيب بود كه كافه تيتر چرا اينقدر ارزان حساب كرد امروز. يعني شما فكر مي كنيد چون شروع كارشون هست اينطوري حساب كردند؟
بي تا ( توجه داشته باشيد بي تا و نه بيتا) و بهنام ( اين يكي بهنام و نه به نام) را نمي شناختم. يعني وقتي اسم شان را شنيدم گفتم بعيد نيست در اين جمع كوچك مطبوعاتي آن ها را ديده باشم اما ذهنم ياري نمي كرد تا اين كه عكس هاي مختلفي از آن ها در وبلاگ شان و در سايت هاي خبري ديدم و احساس كردم بي تا را مي شناسم اما بهنام را نه
امروز چهل روز از افتتاح كافه تيتر مي گذرد و من اگر باز هوشنگ جيراني پيشنهاد نمي داد باز شايد به اين فكر نمي افتادم كه بروم آنجا كه كاش نمي رفتم چون حسابي وسوسه شده ام باز بروم؛ هم خلوت بود و هم ارزان و هم دوست داشتني و هم اين كه صاحبانش مهربان بودند و از خودمان
هوشنگ گفت: ساعت چهار خوبه؟ گفتم: آره. گفت: كجا؟ گفتم: ميدون وليعصر. گفت: كجاش؟ گفتم كنار سينما. گفت: كدوم سينما؟ گفتم: توي ميدون وليعصر مگه چند تا سينما هست؟ خنديد و گفت: پس ساعت چهار
ساعت سه و نيم شده بود و هنوز لباس هام اتو نشده بود. شرمنده هنوز نتونستم به قول الموتي ها كمرم را خم كنم و اتو كنم لباس هام رو و باز شرمنده كه هنوز محتاج بنده منزل هستم در اين مورد. داشت اتو مي كرد كه باران تندي گرفت. گفتم: خب بهانه هم جور شد، زنگ بزنم به هوشنگ كه من نميام. باران بند آمد
با هوشنگ پياده از ميدان وليعصر راه افتاديم. من آدرس دقيق كافه را بلد نبودم وگرنه با او كنار چهار راه وليعصر و پارك دانشجو قرار مي گذاشتم چرا كه تا آنجا پياده رفتيم و از چهارراه رفتيم ضلع جنوبي خيابان انقلاب. پرسيدم: كجاست پس؟ گفت: توي خيابان برادران مظفر جنوبي، مقابل بيمارستان مدائن. جالب بود. خيلي وقت ها مي شود كه مي روم انقلاب و قدم زنان وقتي كتابفروشي ها را سير مي كنم مي رسم به اينجا. بعد هم مي روم توي پارك و قديم مديم ها هم سيگاري چاق مي كردم توي پارك كه حالا خوشبختانه در ترك به سر مي برم. حالا از اين به بعد از خيابان قدس كه رد شدم قبل از اين كه به چهار راه وليعصر برسم، مي پيچم به اولين خيابان جنوبي بعد از خيابان قدس و چند قدم پايين ترش، درست شماره 13 نگاهم مي خورد به كافه تيتر و مي دانم هيچ كس هم كه نباشد، نگاه مهربان بي تا و بهنام عزيز آنجا منتظر هستند كه نگاه مهربان و آشنايي را ببينند و گپ بزنيم و خستگي در كنيم؛ خستگي از زندگي در اين ناكجاآباد
كافه تيتر براي خودش وبلاگي دارد و وبلاگ شان هم توي اين مدت كوتاه، آبرويي كسب كرده. پيشنهاد دادم وبلاگ شان را به دلايل امنيتي از بلاگفا به بلاگ اسپوت ببرند. بهنام گفت كار كردنش سخته. هوشنگ كه به تازگي و سرخود! بلاگ اسپوتي شده و مدام گويا به نوشته هايش لينك مي دهد گفت: از دور به نظر مياد. بهنام گفت: آخه؟ قرار شد هوشنگ بلاگ اسپوت و كنتور و بلاگ رولينگ را درست كند. من قرار شد زحمت لوگو را به سيد محسن بني فاطمه بدهم. به بهنام و بي تا پيشنهاد داديم كافه تيترشان را از وبلاگ بودن تنها در بياورند و مجله اش بكنند. استقبال كردند و من چه خوشحال شدم از اين همه پذيرش آن ها. قرار شده از اين به بعد همه كافه تيتر را از آن خود بدانند و مطالب خوب شان را براي اينجا بفرستند
ايراد من به آن ها اين بود كه دليل اصلي اين كه رغبت نمي كردم به كافه تيتر بيايم اين بود كه به نظرم مي رسيد شما خيلي آن را انحصاري روزنامه نگاران كرده ايد. گفتند نه ورود براي عموم آزاد است. گفتم: باشه، ولي به هرحال خيلي اين وري مانور داده ايد. اين طور اگه پيش برين مشتري نخواهيد داشت و اگر مشتري نداشته باشيد كارتان نخواهد گرفت و اگر كارتان نگيرد... بعد خودم گفتم: خدا نكند
شنيده ام بسياري از نويسنده ها و شاعران و حتي ناشران، بدون برنامه ريزي قرق را شكسته و وارد اين جمع شده اند و من به عنوان كسي كه دغدغه اش بيشتر از آن كه روزنامه نگاري باشد، ادبيات است آرزو مي كنم اين كافه، كافه نويسندگان و شاعران بشود و نامش بماند در تاريخ و آدم هر وقت دلش گرفت بداند جايي هست كه هر وقت بروي آنجا، كسي هست كه دلش با كلمه زنده است و سرش سرخوش هم صحبتي با هم كيشانش. ديگر هم مثل خيلي از كافه هايي كه قبلا مي رفتيم گران نيست و مثل خيلي از كافه هايي كه مي رفتيم و حالا هم سر مي زنيم نيست
پيش از اين هر نويسنده مهاجري كه مي آمد براي اين كه با دوستان ايراني اش ديدار كند قرار مي گذاشت كافه 78 يا كافه شوكا، اما پيشنهاد مي دهم اگر اين نويسندگان مي خواهند با هم كيشان و همكاران خود بيشتر آشنا بشوند آدرس كافه تيتر را بگيرند و اگر مي خواهند خبرشان در ايران تيتر بشود، به اينجا بروند و اگر مي خواهند مهرباني ببينند، سراغ بي تا و بهنام بروند
نمي دانم چرا، ولي امروز اول من و هوشنگ و بعد هم كه داود پنهاني و محمد مطلق رسيدند، كلي سرخوش شديم از وجود چنين كافه اي و حالا كه اين يادداشت من دارد به پايانش نزديك مي شود يا بخوانيد دارم به پايانش نزديك مي كنم، دارم وسوسه مي شوم گروهي تشكيل دهم كه صبح ها يا هر وقتي كه توافق شد، قراري بگذاريم در كافه تيتر و داستاني بخوانيم و بحثي راه بيندازيم و ... شما هم موافقيد؟ پس قبل از هرچيزي بد نيست اول سري به اين آدرس بزنيد و بعد با هم بيشتر حرف بزنيم. يا حق

چند روز پیش اولین مصاحبه رسمی در کافه تیتر انجام شد

اسدالله امرایی قرار مصاحبه با خبرنگار مجله خانواده سبز رو تو کافه گذاشته بود. گفت و گوی آنها تقریبآ 2 ساعت طول کشید

منتظر چاپ این گفت وگو تا دو هفته دیگر باشید

ساتیار یه شمع قشنگ تو کافه داره که هر وقت میاد خودش روشن میکنه. شمع رو دوستمون بهروز مهری افتتاحیه برامون آورده بود
راستی دیشب یه عکس از ما گرفت

اينجا چراغى روشن است
على اكبر قزوينى: پنجشنبه ۲۴ فروردين فرصتى بود براى تجربه يك حضور. مرد سپيدمويى كه در تصوير سياه وسفيد قابى كوچك بر ديوار «كافه تيتر» بيش از يك ماه همه را به لبخند دلنشين خود مهمان كرده بود، در آن بعدازظهر ساكت و دم كرده از چارچوب قاب خارج شد، رنگ گرفت و آرام و بى صدا قدم به داخل كافه گذاشت. با همه كسانى كه به احترام او برخاسته بودند دست داد و با همان لبخند دوست داشتنى پشت يكى از ميزها نشست. كت و شلوار قهوه اى به تن داشت و پيراهنى سفيد، درست به سفيدى موهايش. موقع صحبت با كناردستى ها لب هايش آرام تكان مى خورد و به همان آرامى تكه اى از بستنى رنگارنگش را به دهان مى گذاشت. پيرمرد مهربانى كه آنجا نشسته بود براى هيچ كس ناآشنا نبود: «پروفسور كاظم معتمدنژاد». • • •وقتى از پروفسور معتمدنژاد درخواست مى شود چند لحظه اى براى جمع صحبت كند، اول از همه در پاسخ به تعريف هايى كه (به درستى) از او شده، مى گويد: «از لطف شما متشكرم. من فقط يك همكار علمى هستم.» گرچه جز اين هم انتظار نمى رود از استادى كه همه دوستش دارند. او ادامه مى دهد:«روزنامه نگارى ايران از آغاز تا امروز و در اين صد و خرده اى سال، مسائلى داشته كه هنوز نتوانسته ايم بر آنها غلبه كنيم. در اين مدت ما نتوانسته ايم تجربه روزنامه نگارى مطلوب را پيدا كنيم كه آثار آن هنوز باقى است.» او معتقد است كه براى نهادينه كردن روزنامه نگارى وجود تشكل هاى صنفى مورد نياز است، و در حالى كه رويش را به سمت رجبعلى مزروعى رئيس انجمن صنفى روزنامه نگاران ايران كه در گوشه اى ديگر از ميز نشسته برمى گرداند، مى گويد:«با اين كه انجمن صنفى دير شروع كرد ولى شكل گيرى آن مايه اميدوارى است.» امروز روز حضور جمعى از بزرگان روزنامه نگارى در كافه كوچك روزنامه نگاران است. از هيات مديره انجمن صنفى روزنامه نگاران جز مزروعى، بهروز گرانپايه هم هست و خانم ها بدرالسادات مفيدى و فراهانى. دكتر حسن نمكدوست هم آمده تا با دكتر احمد ميرعابدينى و دكتر حسين قندى كه كمى بعد مى آيد، جمع استادان كامل باشد. اما شايد غافلگيرى اين روز، حضور بى خبر يكى از روزنامه نگارهاى پيشكسوت است كه تقريباً كسى از نسل كنونى روزنامه نگاران او را نمى شناسد. ناصر مجرد از آن كيهانى هاى قديمى است كه سال ۵۹ از اين روزنامه بازنشسته شده. گزارش ديدار هفته پيش دكتر قندى از كافه تيتر را در روزنامه شرق خوانده و بعد به اين دوست ديرينه زنگ زده و گفته كه بسيار علاقه مند است به اين كافه برود و دوستانش را ببيند. و حالا او اينجا است. مى گويد: «الان هم در هيات تحريريه يكى از روزنامه ها هستم. يك ستون طنز دارم و كار دلم را انجام مى دهم.» و چه مى كند اين دل با همه آنها كه دل بسته اند به حرفه روزنامه نگارى، كه كاش زمينه اى فراهم شود كه كسى در وسط كار آن را رها نكند... پروفسور معتمدنژاد هم در پى آن است تا شرايطى ايجاد شود كه روزنامه نگارى شغل تمام وقت و كار اصلى تمام علاقه مندان به اين حرفه باشد، و در پى آن است كه قانون بر اين حرفه حكمفرما شود. مى گويد: «ما در كشورمان هم صنف داريم و هم قانون. ولى مجبوريم از طريق قانون اقدام كنيم.» توضيح مى دهد كه به كمك انجمن صنفى از سه سال پيش تهيه چند متن حقوقى را آغاز كرده اند: «سال گذشته يكى از اين متن ها به هيات دولت رفت ولى فرصت نشد كه به مجلس هم ارائه شود.» او مى گويد اين قانون ها كمك خواهند كرد تا تعريف روزنامه نگار و حدود كار حرفه اى او مشخص شود، مقررات كارى و ارتقاى سمت ها تعيين شود، حرمت روزنامه نگار در جامعه حفظ شود و مهم تر از همه اين كه بتوان از حيثيت حرفه اى روزنامه نگارى دفاع كرد. دكتر معتمدنژاد از اميدوارى به راهى كه آغاز كرده مى گويد، و اميد شايد همان واژه اى است كه در فضاى امروز مطبوعات ايران بيش از هر چيز ديگر مورد نياز است. همان كه دكتر نمكدوست به شيرينى در حكايتى طنزگونه به نقل از استاد غايب در اين جمع (دكتر يونس شكرخواه) بيان مى كند و آنقدر به همه انرژى مثبت مى دهد كه شك نكنيم او يكى از دوست داشتنى ترين استادان براى دانشجويان است، همان ها كه بازگشت او به كلاس هاى درسش را «حق مسلم» خود مى دانند.• • •ساعت از هفت ونيم گذشته و هوا ديگر كاملاً تاريك شده است. انگار همين چند لحظه پيش بود كه در يك قاب با بزرگان ايستاديم و عكس گرفتيم. دو ميز آن سوتر، خبرنگارى ضبط صوتش را درآورده و با دكتر قندى كه در كنار دوستش ناصر مجرد نشسته، در حال گفت وگو است. اين سو، بحثى خودمانى در جريان است كه هرازگاهى به فلسفه و تاريخ پهلو مى زند. پشت ميز چسبيده به ديوار، زن و شوهر روزنامه نگارى فارغ از هر گفتار جدى مشغول نوشيدن آبميوه شان هستند... پروفسور معتمدنژاد باز به درون قاب برگشته و تصوير او با سايه روشن نور چراغ هاى زردرنگ درهم آميخته است. «هميشه استاد» همچنان لبخند مى زند.
منبع: روزنامه شرق

تصميم گرفتيم به اونايي كه از مراسم افتتاحيه كافه گزارش و خبر تهيه كردند لينك بديم

به اين شكل
گزارش شنيداري خبرگزاري ميراث خبر
گزارش مصطفي قوانلو قاجار در شرق
گزارش علي اكبر قزويني در شرق
پيش خبر همشهري جوان از مراسم
گزارش وبلاگ راوي
گزارش میراث خبر
گزارش مهران بهروز فغانی
گزارش وبلاگ کوپه شماره ۷
پیش خبر روزنامه دنیای اقتصاد
گزارش شرق از دبدار روزنامه نگاران با حسين قندي

از همه بچه هايي كه از كافه مطلب كار كرده اند ممنونيم

دكتر كاظم معتمدنژاد، دكتر حسن نمك‌دوست، دكتر احمد مير‌عابديني، استاد حسين قندي و تعدادي از روزنامه‌نگاران برجسته كشور بعدازظهر پنج‌شنبه در کافه تیتر گرد هم آمدند. حضور دكتر معتمدنژاد براي رونق هر محفلي كافي است، چه برسد به اينكه در كنار ايشان افرادي باشند كه مجموع سابقه روزنامه‌نگاري آنها به بيش از دو قرن مي‌رسد
دكتر معتمد‌نژاد با اشاره به سختيهاي حدود 170 سال كار روزنامه‌نگاري در ايران گفت:«در بيشتر اين مدت، روزنامه‌نگاري از وضعيت نامطلوبي برخوردار بوده است و تجربه روزنامه‌نگاري در وضعيت مطلوب را بسيار كم تجربه كرده‌ايم.»استاد ممتاز دانشگاه علامه طباطبايي با تاكيد بر كوششهاي انجام شده براي نهادينه كردن حرفه روزنامه‌نگاري در جامعه در سالهاي اخير اظهار داشت: «بايد روزنامه‌نگاري به صورت حرفه‌اي و تمام وقت توسط روزنامه‌نگاران دنبال شود.»دكتر معتمدنژاد بهترين روش براي پيگيري مطالبات روزنامه‌نگاران را تشكيل انجمنهاي صنفي دانست.استاد ارتباطات دانشگاه علامه طباطبايي از استقلال حقوقي حرفه روزنامه‌نگاري، پيمان جمعي كار روزنامه‌نگاران و ميثاق اصول اخلاقي حرفه روزنامه‌نگاري به عنوان طرحهايي نام برد كه در سالهاي اخير با كمك روزنامه‌نگاران و استادان دانشگاه تهيه شده ولي به دلايل مختلف تاكنون بي‌نتيجه مانده است.دكتر معتمدنژاد آينده روشن حرفه روزنامه‌نگاري را در گروي فعاليت و تلاش مستمر روزنامه‌نگاران و حمايت مادي و معنوي دولت از اين حرفه دانست.در اين جلسه، آقايان دكتر نمك‌دوست، دكتر ميرعابديني، استاد حسين قندي، مزروعي، گرانپايه، مجرد و خانمها مفيدي و فغاني نيز در سخنان كوتاهي با ابراز خرسندي از ايجاد چنين مكاني براي روزنامه‌نگاران، براي گردانندگان كافه‌تيتر آرزوي موفقيت كردند

تيتري كه پدر علوم ارتباطات ايران براي كافه تيتر زدند: كافه روزنامه‌نگاران بايد هميشه سرتيتر باشد
تيتر دكتر نمك‌دوست: هميشه تيتر باشيد

تيتر دكتر ميرعابديني: ميان‌تيتر گذشته و آينده

گزارش پایگاه اطلاع رسانی علوم ارتباطات ایران از میهمانی کافه تیتر

امروز كافه تيتر حال و هواي ديگري داشت دكتر معتمد تژاد ميهمان افتخاري كافه بود و حضورش شان خاصي به مجلس داد . در كنار او اقاي مير عابديني ، خانم مفيدي ، اقاي گرانپايه ، دكتر نمك دوست و روزنامه نگاران و دانشجويان حضور داشتند . دكتر معتمد نژاد از كار دشوار روزنامه نگاري سخن گفت و اظهار اميدواري كرد كه در ايندهاي نه چندان دور بتوان بر اين مشكلات فائق آمد وي وجود تشكل هاي صنفي را از مهمترين راهكارهايموثر در اينده اين حرفه دانست و افزود : تجربه ثابت كرده كه مانمي توانيم به صورت انفرادي عمل كنيم و اميدواريم كه با حمايت هاي صنفي اين رشته به حرفه اي تمام وقت تبديل شود نه اينكه شغل دوم باشد با توجه به تجربه كشور ما دريافته ايم كه ازميان نظام تشكل هاي صنفي و نظام قانوني بتوانيم كار را از طريق اصلاح قوانين پيش ببريم روزنامه نگاري تعريف خود را داشته باشد حدود و مقررات كار هم مشخص شود وي تصريح كرد: در عين حال انجمن صنفي تيز بايد كمك هاي لازم را انجام دهد تا كار سريع تر پيش رود .خانم مفيدي كار انجمن را از كافه تيتر جدا ندانست و گفت: اين موقعيت بسيار خوت است و كافه تيتر مي تواند با نشست هاي ماهانه و دعوت هايش جايي براي مطزح كردن مسايل روزنامه نگاران فراهم كند ما نيز ميتوانيم از امكانات مجلات و كتب خود به اينجا ياري برسانيم مير عابديني سادگي و بي تكلف بودن اين محيط را ستود و در دسترس بودن ، عدم ديوانسالاري ، باز بودن در كافي شاب به روي همه را از جمله ويژگي هاي بارز آن دانستاما دكتر نمك دوست با سخنان شيرينش خواستار نهادينه شدن و پاتوق شدن كافه شد و اطهار داشت : اجازه دهيم اين مكان راه خود را در پيش گيرد .... وي در ادامه حكايت زيبايي را ياد اوري كرد: روستايي اسبي بسيار زيبا و چابك داشت همه ميگفتند چه خوش شانس هستي پاسخ ميداد شايد . اسيش فرار كرد گفتند چه بد شانسي گفت: شايد بعد از چند روز اسب با گله اي از اسب بازگشت گفتند چه خوش شانسي باز گفت شايد پسرش از اسب افتاد هر دو پايش شكست باز مردم گفتند چه بدشانسي پاسخ داد شايد پس از چند روز براي جنگ به روستا آمدند پسرش را بخاطر پايش نبردند گفتند چه خوش شانسي باز پاسخ داد شايد.....بعد از اين حكايت شيرين ديگران نيز بر وجود كافه تيتر به عنوان فرصتي براي حرف زدن و درد دل كردن قشري كه گاه مورد بي مهري قرار مي گيرند اشاره كردند دكتر قندي نيز با هديه اي قابل در انتها به جمع پيوست و با لبخند گرمش اين نشست را زيبا تر ساخت .همگي اطهار اميدواري كردند كه كافه تيتر راه خود را پيدا كند و روزنامه نگاران و مردم با حضور خود اين زوج جوان را ياري دهند و در نهايت بگوييم : ما چه خوش شانس بوديم كه در اين
مكان همديگر را دوباره پيدا كرديم

عصر پنجشنبه؛ کافه تيتر
عصر امروز رفتم کافه تيتر؛ همون کافی شاپی که توسط يک زوج روزنامه نگار، راه اندازی شده. طبق اعلام قبلی، دکتر کاظم معتمد نژاد هم تشريف آورده بودند. من راه را گم کردم و تقريبا اواخر اين برنامه رسيدم. نکته جالب اين بود که با آقای مجرد، يکی از پيرترين روزنامه نگاران ايران آشنا شدم که گفت سال ۵۷ از روزنامه کيهان بازنشسته شده و حالا تو کار نشره. ديدن روزنامه نگاران قديمی و کمتر شناخته شده، هميشه برام جالب بوده. وقتی آقای مجرد فهميد که من اطلاعاتی ام ( البته از نوع روزنامه ايش!‌) خنديد و گفت :« من تاريخچه ی جالبی از دهه ها رقابت خبری بين کيهان و اطلاعات دارم؛ از روزهايی که هر دو طرف واقعا وحشت داشتيم از اينکه نکنه امروز از هم خبر خورده باشيم
آقای دکترقندی ديرتر از من اومد اما جالب اينکه يه تلويزيون ۲۱ اينچ برای کافه تيتر هديه آورد. دکتر نمکدوست هم که چهره اش منو ياد محسن مخملباف انداخت، يه داستان جالب تعريف کرد که البته نقلی بود از يکی ازمتون ترجمه شده دکتر شکرخواه
« در روستايی از کشور چين، مردی بود که يک اسب بزرگ و استثنايی داشت. روزی مردم ده اومدند به صاحب اسب گفتند: تو چقدر خوش شانسی که اين اسب را داری! و مرد گفت: شايد! چندی بعد اسب به دل کوهستان زد و ناپديد شد. مردم ده دوباره اومدند پيش مرد و به او گفتند: تو چقدر بدشانسی که اسبت فرار کرد! مرد فقط گفت: شايد! مدتی گذشت. اسب با يک قطار اسب شبيه خودش، برگشت پيش صاحبش. مردم روستا اين بار به مرد گفتند: تو چقدر خوش شانسی که يکدفعه صاحب اينهمه اسب شده ای! و مرد دوباره گفت: شايد! فردای اون روز، پسر مرد، سوار يکی از اسبها شدو افتاد و پاش شکست. دوباره مردم اومدند پيش مرد و گفتند: تو چقدر بد شانسی که اين بلا سر پسرت اومد! مرد گفت: شايد! مدتی بعد جنگی درگرفت و تمام پسرهای روستا را به جنگ بردند جز اون پسرو که پاش شکسته بود. مردم بازهم اومدند به مرد گفتند: تو چقدر خوش شانسی که پسرت پاش شکست و به جنگ نرفت! ومرد فقط گفت: شايد... و اين قصه تا مدتهای مديدی ادامه داشت
دکتر نمکدوست از اين قصه اينطور نتيجه گرفت که بخاطر شايدهای زياد، معلوم نيست وضعيت امروز روزنامه نگاران، به ضررشون باشه يا حتی به نفعشون. و آينده، خيلی چيزها رو نشون خواهد داد
دکتر معتمد نژاد که ساکت و باوقار نشسته بود، در آخر برای کافه تيتر نوشت

کافه تيتر بايد هميشه سر تيتر بماند
منتظر گزارش خودمون هم باشید

قبل از عید فرها پولادی خبرنگار خبرگزاری فرانسه اومد کافه تا یه گزارش هم اون برای بقیه روزنامه نگارای جهان از کافه تهیه کنه. کمی حرف زدیم نوشیدیم و بعد رفت. چند روز بعدش عطا طاهر کناره اومد عکس گرفت کمی حرف زد و رفت بعد از چند روز دیگه اونا رو تو سایت خبرگزاری فرانسه اینطوری دیدیم

From scoops to scones
Beeta Salehi Bakhtiairi at "Titre" © AFP Atta Kenare
Two Iranian journalists run coffee bar in Tehran after deciding they have had enough of work in not so professional atmosphere of Iran's media.
By Farhad Pouladi - TEHRAN
In a small cafe in Tehran's smog congested downtown, two disenchanted Iranian journalists have taken a break from their media jobs to serve up strong coffee and milkshakes to former colleagues.
After deciding they had had enough of work in the "not so professional" atmosphere of Iran's media, the married couple earlier this month opened their coffee shop in an alley behind the main book market near Tehran University.
"We both worked as journalists on local newspapers, news websites and news agencies for the past nine years," says Beeta Salehi Bakhtiari, 31, who is a year older than her husband Behnam Qolipur.
"And after all these years we came to the conclusion that journalism is an insecure job here," she explains, while tending to the costumers and tidying up her small place called Titre (headline) with its Spartan decor.
"Me and my husband turned into coffee shop owners aiming to attract as many journalists from different social and political schools of thought as possible," she says.
The only picture on the wall is a black and white portrait of Dr Kazam Motamednejad, a journalism professor at Tehran's University and the man she regards as the father of Iranian journalism.

Beeta Salehi Bakhtiairi at her coffee shop © AFP Atta Kenare
"Here the newspapers are run by people who do not know the ABC of journalism. They got the paper's license only to build the connections needed to get to higher places," she says.
"They treat journalists without any respect. Basically, a journalist can easily lose his job without an explanation," Bakhtiari adds with a sigh while slicing a piece of cheesecake.
"So we started this job as a rendezvous place for the press people so we wouldn't be cut off from the job we crave," she says, dressed in the Islamic republic's obligatory women's attire of coat and scarf.
She plays down suggestions that their decision was influenced by a hardline government being at the helm since August.
Even during the term of Iran's former reformist president Mohammad Khatami, hundreds of print media outlets were shut and scores of journalists imprisoned by Iran's hardline judiciary as part of a crackdown.
Since January, Iran's culture and Islamic guidance ministry (Ershad) has taken up the supervisory role.
The economic newspaper Asia and a weekly newspaper published in Iran's ethnic Azeri provinces called Navid Azerbaijan have since been shut down by Ershad's press watchdog.
As she answers questions she places a menu in front of a female journalist who has just entered, while the customer browses through the array of newspapers on display ranging from the hardline to reformist.
Newspapers and magazines are placed just as on a news stand so that customers can browse while sipping the coffee and puffing their cigarettes.
"The only problem with the place is that it is too small, I wish it could flourish and they could expand the place," said Ali Haqiqat, a blogger who frequents the Titre three times a week.

Beeta Salehi Bakhtiairi © AFP Atta Kenare
"The place has potential, but it certainly needs improvements. Like a computer for Internet connection," the optimistic journalist added.
Bakhtiari explains that some items on the menu like "Journal Coffee", "Journal Juice" and "Titre Milkshake" are her own creations.
"I divided the menu into different services just like the news media, cold drinks service, milkshake service, cocktail service, so as not to forget what I was and that I still do not want to let go."
Asked whether she was worried that her place may be closed down or run out of business by nearby rivals, she says: "No, I am not worried. Political discussion is forbidden here.
"By the way we are offering a 15 percent discount for jour

nalists. And just like there are different readers for different newspapers, so it is in this business. We prefer to be unique," she jokingly adds.

دکتر کاظم معتمد نژاد (پدرعلم ارتباطات ایران) روز پنجشنبه مهمان کافه تیتر خواهند بود
هرچند این خبر را امروز رفیق عزیزمان علی اکبر قزوینی در روزنامه شرق منتشر کرده است ، اما ساعتی پیش طی تماسی با استاد، حضور ایشان به منظور برگزاری نشستی دوستانه با اهالی خبر و شاگردانشان قطعی شد
این رو هم باید اضافه کنیم که هیات مدیره انجمن صنفی روزنامه نگاران در همین روز مهمان ما خواهند بود. دکتر نمکدوست، دکتر توکلی و احتمالا فریدون صدیقی هم در این مهمانی شرکت خواهند داشت
در ضمن منتظر شما هم هستیم
ساعت 4تا 6 بعد از ظهر پنجشنبه

مکان چهارراه ولیعصر- خیابان برادران مظفر جنوبی- جنب پاساژ علاء الدین- کافه تیتر

سلام
امروز ٬ روز تولد اولین وبلاگ نوشیدنی و البته خوردنی روزنامه نگاران ایران است.از همه یارانی که در راه اندازی و گشایش این کافه همراه ما بوده و هستند متشکریم.
مثل:
رضا ولی زاده٬ دکتر یونس شکرخواه٬ دکتر احمد توکلی٬ فریدون صدیقی٬ حسین قندی٬ اسدالله امرایی٬ عبدالرحیم جعفری٬ علی اکبر قزوینی٬ مصطفی قوانلو قاجار٬کامران محمدی٬امیلی امرایی٬رضا خدادادی٬ دکتر امیر صدری٬ فریدون رضوی٬ عباس حبیبی٬کیوان کثیریان٬ علی اصغر دشتی٬ داود پنهانی٬وحید سعیدی٬ ساتیار امامی٬ بهروزمهری٬ مجید سعیدی٬ علی شایگان٬ هادی مختاریان٬ کیومرث مرادی٬ روابط عمومی تئاتر شهر٬خبرگزاری ایسنا٬ خبرگزاری ایلنا٬ خبرگزاری میراث خبر٬خبرگزاری فارس٬ خبرگزاری فرانسه ٬ خبرگزاری ایسکا٬٬مجله هنری پندار٬ مجله فرهنگی قابیل٬پرستو دوکوهکی٬ ندا دهقانی٬ مهران بهروز فغانی٬ محمد باریکانی٬ محسن فرجی٬ بچه های خوب کتاب هفته ٬ دوستان دوست داشتنی ایرانشهر(همشهری)٬ مجله محبوب چلچراغ٬ همشهری جوان ٬ همشهری محله ٬ روزنامه اعتماد ملی٬ روزنامه اطلاعات٬ روزنامه شرق٬ روزنامه دنیای اقتصاد و....

سلام

به زودي كافه تيتر به اينجا مي آيد